حقوق بشر آمریکایی / بازخوانی جنایات دولت ایالات متحده آمریکا در نقض حقوق بشر

لینک کوتاه مطلب : http://zanjansahar.ir/?p=6429

رهبر معظم انقلاب اسلامی:

«چند مسئله‌ی حقوق بشری در مورد آمریکا وجود دارد که سازمان ملل جدّاً باید اینها را دنبال کند. این پرونده‌ها حل‌نشده است، تمام‌نشده است، نیمه‌کاره‌مانده است که بعضی‌ها اصلاً از اوّل هم دنبال نشده.

یکی مسئله‌ی آتش زدن مرکز داوودی‌ها در زمان کلینتون است؛ این قضیّه چرا دنبال نمیشود؟ یک عدّه‌ای، یک گروهی، وابسته‌ی به یک فرقه‌ای از فِرَق مسیحیّت در یک خانه‌ای اجتماع کردند؛ دولتی‌ها به دلیلی با اینها مخالفت داشتند که آن دلیل ممکن است درست باشد، ممکن است غلط باشد؛ فرض میکنیم دلیلِ درست [باشد]؛ خب در این مورد چه‌کار میکنند؟ معمولاً اینها را یا دستگیر میکنند یا میگیرند و می‌آورند؛ اینها این کارها را نکردند، خانه را آتش زدند و ده‌ها نفر زن، مرد، کودک، در این آتش‌سوزی زنده‌زنده سوزانده شدند و کشته شدند و رفتند! این چرا دنبال نمیشود؟ آمریکا با یک‌چنین سابقه‌ای صلاحیّت دارد که از لحاظ حقوق بشری به این‌و‌آن تذکّر بدهد؟ سازمان ملل باید دنبال بکند. این یک مسئله و یک پرونده‌ی حتمی و اساسی است که باید دنبال بشود.

مسئله‌ی دوّم مسئله‌ی زندان گوانتانامو است؛ خب زندان گوانتانامو در مقابل چشم دنیا است؛ چرا آمریکایی‌ها افرادی را گرفتند و چند سال در اینجا بدون محاکمه در سخت‌ترین شرایط نگه داشتند؟ یکی از علل پیروزی‌ اوباما این بود که در تبلیغات انتخاباتی‌اش وعده کرد که زندان گوانتانامو را تعطیل خواهد کرد و نکرد! هشت سال در رأس کار بود و این زندان باقی ماند، الان هم هست. اگر الان هم بفرض این زندان تعطیل بشود، سابقه‌ی این زندان و جنایاتی که در این زندان انجام گرفته، باید دنبال بشود؛ سازمان ملل باید این پرونده را دنبال کند. کسانی را -عمدتاً از افغانستان و از بعضی جاهای دیگر- بگیرند، بیاورند، ببرند آنجا در آن شرایط سخت نگه دارند، با دستبند، پابند، چشم‌بند، با وضع تغذیه‌ی بسیار نامناسب و وضع زیستیِ بسیار بد اینها را چند سال نگه دارند. اینها شوخی است؟ این را باید سازمان ملل حتماً دنبال کند.

یکی مسئله‌ی زندان ابوغریب عراق است. شکنجه‌هایی که در زندان ابوغریب عراق انجام گرفته است، شکنجه‌هایی است که در دستگاه‌های شکنجه‌ی دنیا مثل رژیم صهیونیستی و مانند آن -که سرآمد شکنجه‌گری هستند- کم‌نظیر است؛ یا دستگاهِ شکنجه‌گریِ زمانِ رژیمِ پهلوی که سررشته‌دار آنها هم اسرائیلی‌ها بودند؛ شکنجه‌هایی که در زندان ابوغریب شد، از همه‌ی آنها بدتر و بالاتر بود. خب حالا آمریکایی‌ها اخراج شدند از آنجا، زندان ابوغریب دست خودِ عراقی‌ها افتاد، امّا پرونده، پرونده است، بایستی دنبال بشود؛ یک مسئله‌ی بسیار مهم است. شبیه زندان ابوغریب زندانی بود در افغانستان -زندانِ آمریکاییِ مستقر در افغانستان که در اختیار دولت افغانستان نبود، در اختیار آمریکایی‌ها بود- که افغانها شکایت میکردند، مسئولین افغان ناراحت بودند، به ما هم گفتند و همه میدانستند این را. همان کارهایی که در زندان گوانتانامو و ابوغریب میشد، در این زندان افغانستان هم انجام میگرفت. در اروپا هم زندانهایی داشتند که حالا آنها را ما خیلی مطّلع نیستیم.

یکی از پرونده‌هایی که بایستی سازمان ملل حتماً دنبال بکند، آزادی فروش سلاح در آمریکا است که [با آنها] این‌همه جنایت دارد انجام میگیرد. می‌شنوید دیگر؛ می‌بینید دیگر؛ هر روز در مدرسه، در دانشگاه، در بازار، در خیابان، یک نوجوان، یک جوان، یک مرد، یک زن، براثرِ یک عارضه -یا اعصابش خراب است یا دیوانه است یا مشکل شخصی دارد- یک عدّه‌ای را به رگبار میبندد، ده نفر، هشت نفر، بیست نفر، کمتر، بیشتر، خانواده‌ها را داغدار میکند. چرا جلویش را نمیگیرند؟ علّت این است که کمپانی‌های فروش سلاح مانع این کارند و دولتهای آمریکا تحت نفوذ این کمپانی‌هایند. این موضوعِ بسیار مهمّی است و بایستی سازمان ملل در این مسئله ورود کند و آن را دنبال بکند. این هم یک مسئله است.

یک مسئله‌ی دیگر هم رفتار جنایت‌بار دولت آمریکا و پلیس آمریکا با سیاه‌پوست‌ها است. متّهم سیاه‌پوست یا مظنون سیاه‌پوست، محکوم به انواع سختی‌ها است، حتّی مرگ؛ هیچ اشکالی ندارد! بعد هم می‌آیند در یک دادگاهی یک سرهم‌بندی‌ای میکنند و جانیِ قاتل را رها میکنند، آن بیچاره هم خونش به هدر میرود. این هم قابل پیگیری است.

[یکی هم] مسئله‌ی ایجاد داعش که همین رئیس‌جمهور کنونی آمریکا در تبلیغات انتخاباتی‌اش این را صریحاً گفت. البتّه قبلاً هم ما اطّلاع داشتیم؛ گفته بودند که آمریکایی‌ها در ایجاد داعش نقش داشتند و آنها تحریک‌کننده‌ی این مسئله بودند؛ البتّه در یک جاهایی باواسطه بود، جاهایی واسطه هم نبود. ما اطّلاع داشتیم که در موارد گوناگونی در عراق، اینها به داعش کمک میکردند و در فروش نفت به‌وسیله‌ی داعش و فرار سران داعش از محاصره‌هایی که احیاناً پیش می‌آمد، در همه‌ی اینها آمریکایی‌ها به آنها کمک کردند. و کمک به رژیم صهیونیستی در کشتارها، که آخرینش همین کشتار اخیر در غزّه است.

[یکی هم] کمک به [دولت] سعودی در کشتار یمن و کمک به حکومت بحرین در جنایتهایی که نسبت به مردم میکنند.

اینها چیزهایی است که سازمان ملل باید در اینها ورود کند. سازمان ملل اگر سازمان «ملل» است، اگر سازمان وابسته‌ی به رژیم آمریکا نیست، باید در این قضایا ورود بکند. اینها کارهایی است که سازمان ملل بایستی انجام بدهد. آیا اینها توقّع زیادی است؟»

 ۱۳۹۷/۳/۲

 

تبعیض دینی در ایالات متحده

در یک نگاه کلی، می‌توان ابراز داشت که مردم آمریکا مردمانی مذهبی هستند؛ بیش از ۹۵ درصد شهروندان آمریکایی خود را واجد هویت مذهبی می‌دانند. مطابق با متمم قانون اساسی این کشور، آمریکا نظامی است که برتری دینی در آن ذکر نشده است و کنگره حق ندارد قانونی تصویب کند که مانع انجام مناسک مذهبی شهروندان آمریکایی شود، اما در عمل با تبعیضات دینی گسترده‌ای در این کشور مواجهیم. در آمریکا تبعیض علیه اقلیت‌های مذهبی کاملاً آشکار است و در این میان، متأسفانه تبعیض علیه مسلمانان در رتبه اول قرار دارد. موج تبلیغاتی علیه اسلام سبب تشدید اسلام هراسی و اسلام‌ستیزی و جرائم ناشی از انزجار بر ضد مسلمانان در آمریکا شده است؛ سیاست‌های دولت آمریکا پس از حادثه ۱۱ سپتامبر تأثیر منفی بر مسلمانان آمریکا داشته و آزادی‌های مدنی آن‌ها را شدیداً محدود کرده است. بسیاری از اقدامات علیه مسلمانان، سازمان‌ها و ادارات اسلامی آمریکا با نام اجرای قانون، بدون اقامه اتهام مُتقَن و محکمه‌پسند انجام می‌گیرند. در این زمینه، مسلمانان آمریکایی بارها بدون دلیل هدف بازرسی‌های ضدتروریستی اف. بی. آی. قرارگرفته‌اند. ازجمله مصادیق نقض حقوق بشر در قبال مسلمانان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

الف ـ سوزاندن قرآن کریم

در نهمین سالگرد حادثه ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۱۰ میلادی، تری جونز کشیش ایالت فلوریدا، قول داد که به‌منظور همدردی با خانواده‌های قربانیان حادثه ۱۱ سپتامبر میزبان روز بین‌المللی سوزاندن قرآن کریم باشد. این خبر به‌صورت تیتر اول اخبار درآمد و رسانه‌های آمریکا به‌جای مخالفت و انعکاس منفی این واقعه، با اقدامات خود عملاً از آن حمایت کردند و حتی شبکه خبری CNN برنامه‌ای را با حضور تری جونز ترتیب داد.[۱]

ب ـ اهانت به پیامبر اکرم (ص)

در سپتامبر ۲۰۱۲ میلادی، یک کارگردان آمریکایی با ساخت فیلمی با عنوان «بی‌گناهی مسلمانان» و قرار دادن آن در محیط اینترنت، موجی از خشم و ناراحتی مسلمانان را در سراسر جهان برانگیخت. فیلم با صحنه‌ای از حمله مسلمانان تندروی مصری به یک داروخانه قبطی آغاز می‌شد و سپس داستان در صحرای عربستان سعودی و از جوانی پیامبر مسلمانان آغاز می‌شد. در این فیلم پیامبر عظیم‌الشأن اسلام آماج بدترین اتهامات قرار گرفت.[۲]

ج ـ مخالفت با احداث مسجد

گروهی از مسلمانان در منطقه بسکینگ ریج نیوجرسی در سال ۲۰۱۱ درخواست احداث یک مسجد را به مقامات مربوطه داده بودند که بعد از گذشت چهار سال، مسئولان این منطقه با درخواست آن‌ها در همچنین شهردار نیوجرسی نیز در این رابطه مسلمانان را متهم رابطه با احداث مسجد مخالفت کردند.[۳] کرده است که تصمیم دارند از زمین در نظر گرفته‌شده سوءاستفاده کنند. مخالفت با احداث مسجد تنها به این مورد محدود نشده است. در نمونه‌ای دیگر، با درخواست مسلمانان برای احداث مسجد در منطقه گراوند زیرو Zero Ground در نیویورک نیز به‌شدت مخالفت شد، این در حالی است که بر اساس اصلاحیه اول قانون اساسی ایالات‌متحده حق هر شهروند آمریکایی است که محلی برای پرستش در هر جایی از ایالات‌متحده که می‌خواهد بسازد.

د ـ تبعیض شغلی علیه مسلمانان

با وجود آنکه مسلمانان تنها کمتر از ۶/۰ درصد جمعیت شهروندان آمریکایی را تشکیل می‌دهند، اما بخش یک‌چهارم از پرونده‌های شکایت مرتبط با تبعیض شغلی از سوی مسلمانان صورت می‌پذیرد.[۴] مهمی از شکایت‌های مطرح‌شده به کمیسیون حمایت از برابری میان کارگران به مواردی مانند امتناع رانندگان مسلمان از حمل محموله مشروبات الکلی به دلیل اعتقادات دینی و اخراج از کار به همین دلیل اختصاص دارد؛ یکی دیگر از شکایات شایعی که بانوان مسلمان اقامه می‌کنند در زمینه پذیرفته نشدن آن‌ها در مشاغل حرفه‌ای به دلیل محجبه بودن در هنگام مصاحبه شغلی است.[۵]

هـ ـ تبعیض در محیط‌های آموزشی

پایگاه اینترنتی رویترز، در ۲۹ مارس ۲۰۱۱ میلادی، گزارش داد که وزارت دادگستری ایالات‌متحده، از زمان حادثه ۱۱ سپتامبر تابه‌حال، بیش از ۸۰۰ پرونده خرابکاری، خشونت و آتش‌سوزی عمدی علیه مسلمانان، اعراب و آسیایی‌تبارها را در دستور کار و بررسی قرار داده است.[۶] در همین چارچوب، دانش‌آموزان مسلمان و دیگر گروه‌های دینی و نژادی در سال‌های گذشته در معرض رفتارهای تبعیض‌آمیز و خشن در مدارس بوده‌اند. در پیمایشی که شورای روابط اسلام و آمریکا در سال ۲۰۱۴ انجام داده است، ۵۵ درصد از دانش‌آموزان مسلمان اظهار کرده بودند که به دلیل هویت مذهبی خود در مدارس مورد تعرض قرارگرفته‌اند و از آن‌ها زورگیری شده است و یک‌پنجم آن‌ها نیز اظهار داشته‌اند که از طرف اولیای مدرسه مورد تبعیض قرارگرفته‌اند.[۷]

توهین و تبعیض به مسلمانان در آمریکا به تبعیض در محیط‌های آموزشی و دیگر انواع تبعیض‌ها که مورداشاره قرار گرفت محدود نبوده و نمونه‌های بسیار دیگری را می‌توان دراین‌ارتباط ذکر کرد. ازجمله اینکه در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲ میلادی، مظنونی که شعارهای ضد اسلامی سر می‌داد مسلمان ۵۷ ساله‌ای به نام بشیر احمد را در مقابل مسجد مورد ضرب و شتم و ضربات چاقو قرار داد.[۸] از سوی دیگر، در ۳ جوالی ۲۰۱۲ میلادی، گزارش شد که به‌منظور آموزش نیروهای عملیات ویژه نیروی دریایی ایالات‌متحده، از تصویر زنان مسلمان مسلح به‌عنوان هدف تیراندازی استفاده‌شده است.[۹]در ۵ دسامبر ۲۰۱۲ میلادی، یک خوک مرده در مقابل مسجدی در هوستون آمریکا به نشانه توهین و اهانت به مقدسات اسلامی رها شد.[۱۰]

از سال ۲۰۱۶ تاکنون به‌ویژه از زمان روی کار آمدن دونالد ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، تبعیض‌ها علیه مسلمانان تشدید شده است به‌گونه‌ای که بر اساس یافته‌های مرکز پژوهشی پیو،[۱۱] مسلمانان آمریکا از آینده کشور و جایگاه خود در جامعه آمریکا پس از پیروزی ترامپ در انتخابات آشکارا ابراز نگرانی می‌کنند. اکثر مسلمانان از جهت‌گیری کنونی در آمریکا ناراضی هستند به‌گونه‌ای که ترامپ و حزب جمهوری‌خواه را مخالف مسلمانان تلقی می‌کنند.

البته سیاست‌های دولت ترامپ و شخص وی در قبال مسلمانان به نفرت پراکنی و رویه‌های تبعیض آلود علیه مسلمانان دامن زده است؛ دستور ترامپ در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷ مبنی بر ممنوعیت مسافرت اتباع برخی از کشورها که اغلبشان اسلامی هستند بارزترین نمونه آن‌هاست که عملاً به این ممنوعیت، محدودیت‌های مسافرت برای بر اساس تبعیض علیه مسلمانان جلوه قانونی بخشید.[۱۲] اتباع هشت کشور اعمال‌شده است. به‌جز کره شمالی و ونزوئلا، ۶ کشور دیگری که آماج آن قرارگرفته‌اند یعنی، ایران، سوریه، چاد، سومالی، لیبی و یمن در زمره کشورهای اسلامی قرار دارند، از این ممنوعیت تحت عنوان «ممنوعیت مسلمانان»[۱۳] به‌گونه‌ای که اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا[۱۴] یادکرده است. در این میان، به‌نظر می‌رسد سیاست مسلمان ستیزانه ترامپ در یک بستر تاریخی رخ‌داده است که به‌ویژه از رویداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تاکنون هم مقامات فدرال و هم مقامات ایالتی در آمریکا پیش برده‌اند. در طول این مدت، جمعاً ۱۵ مصوبه و تصمیم فدرال و ۱۹۴ لایحه ایالتی جنبه اجرایی به خود گرفته است که تأثیرات منفی و مستقیمی بر مسلمان آمریکا داشته‌اند. در این میان، دو اقدام تبعیض‌آمیز دولت فدرال علیه مسلمانان اهمیت بیشتری دارد:

۱- راه‌اندازی سامانه امنیت ملی ثبت ورود و خروج [۱۵]

به ابتکار وزارت دادگستری آمریکا در سال ۲۰۰۲ که انگشت‌نگاری از تمامی اتباع ذکور ۲۵ کشور را بهنگام ورود به آمریکا مقرر می‌نمود؛ در این میان همه کشورهای هدف به‌جز کره شمالی در زمره کشورهای اسلامی قرار داشتند. هرچند تمامی کشورهای هدف در این برنامه در سال ۲۰۱۱ از شمولیت آن خارج شدند، ولی چارچوب قانونی آن تا سال ۲۰۱۶ که دولت اوباما آن‌را کنار گذاشت باقی ماند؛ بااین‌حال، ترامپ این برنامه را مجدداً به اجرا نهاد.

۲- تغییرات سال ۲۰۱۵ بر برنامه لغو ویزا [۱۶]

بر اساس این برنامه، شهروندان تمامی کشورها می‌توانند بدون ویزا به مدت ۹۰ روز به ایالات‌متحده سفر کنند، ولی تغییرات سال ۲۰۱۵ شهروندان کشورهای اسلامی ایران، عراق، سودان و سوریه را از شمولیت آن خارج ساخت و اصلاحیه آن در سال ۲۰۱۷ کشورهای سومالی و یمن را نیز به آن‌ها افزود. از سوی دیگر، تصویب قوانین در سطح ایالتی نیز بر ذهنیت‌های ضد اسلامی و رویه‌های تبعیض آلود علیه مسلمانان دامن زده است؛ از میان ۱۹۴ فقره قانون ایالتی ضدشریعت، ۳۹ فقره در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ ـ ۲۰۱۶ به تصویب رسیده‌اند؛ جنبش‌های ضدشریعت مثل سازمان اقدام برای آمریکا[۱۷] حمایت‌های مالی و تبلیغاتی و لابی گرانه از این قبیل قوانین به عمل می‌آورند. قوانین ضدشریعت نه‌تنها به ترس توده مردم آمریکا از اسلام و مسلمانان دامن می‌زنند، بلکه مسلمانان را از استناد به قواعد و اصول مذهبی خود بازمی‌دارند.

در مجموع، تدابیر کنترلی، محدودیت‌ها بر مسافرت و قوانین ضدشریعت ازجمله شیوه‌هایی هستند که از طریق آن‌ها مقامات فدرال و ایالتی آمریکا علیه مسلمانان تبعیض روا می‌دارند. شایان‌ذکر است که تبعیضات دینی تنها محدود به مسلمانان نبوده و سایر اقلیت‌های دینی ازجمله هندوها، یهودی‌ها، سیک‌ها و دیگر گروه‌های مذهبی را نیز دربر می‌گیرد.[۱۸] کارنامه دولت آمریکا در نقض حقوق و آزادی‌های مذهبی به مسلمانان محدود نمی‌شود، بلکه حتی برخی فرقه‌های مسیحی را نیز دربر می‌گیرد. در این چارچوب، یکی از جلوه‌های بارز نقض حقوق بشر به‌وسیله دولت آمریکا قتل‌عام ویکو Waco)) در دهه ۱۹۹۰ است. در ۲۸ فوریه سال ۱۹۹۳ مأموران پلیس اف.بی.آی در ایالات‌متحده آمریکا به مقر فرقه دیویدیان به رهبری دیوید کورش در شهرک ویکو در ایالت تگزاس، به دستور دادستانی آمریکا، یورش برده و این مرکز را محاصره می‌کنند.[۱۹]

پس از ۵۱ روز مقاومت و محاصره توسط اف.بی.آی و کشته شدن چهار تن و زخمی شدن ۲۰ نفر از مأموران توسط افراد مسلح، فرقه دیویدیان در ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ درحالی‌که اعضای این فرقه از ۲۸ فوریه در ساختمانی در شهر ویکو در ایالات‌متحده آمریکا جمع شده بودند، مورد هجوم تانک‌ها و مأموران اف.بی.آی قرار گرفتند. شواهد و مدارک نشان می‌دهد که اعضای فرقه دیویدیان به‌عمد توسط دولت آمریکا کشته شدند، زیرا بعد از هجوم تانک‌ها به سمت ساختمان، آتشی بسیار وحشتناک و جهنمی ایجادشده بود که حدود ۴۰ دقیقه ساختمان را سوزاند و بدین‌سان یکی از هولناک‌ترین فجایع ضد حقوق بشری دولت آمریکا علیه شهروندانش که بیش از ۸۰ انسان بی‌گناه را به کام مرگ کشانید رخ داد.[۲۰]

پی‌نوشت‌ها

[۱] http://edition.cnn.com/2010/US/07/29/florida.burn.quran.day [2] https://uk.news.yahoo.com/us-anti-muslim-film-designed-enrage-112301683.html [3] http://www.cnn.com/2010/US/06/06/new.york.ground.zero.mosque [4]. www.usa.chinadaily.com.cn/opinion/2013-04/22/content_16430203.htm [5] Amitabh Pal, Study: Muslim Americans Face Widespread Job Discrimination, December 6, 2013, at: http://progressive.org/dispatches/study-muslim-americans-face-widespread-jobdiscrimination/ [6] http://www.reuters.com/article/2011/03/29/us-usa-muslims-idUSTRE72S4K720110329 [7] Council on American-Islamic Relations, Mislabbeled: The Impact of School Bullying and Discrimination on California Muslim Students, at: https://ca.cair.com/sfba/wpcontent/uploads/2015/10/CAIR-CA-2015-Bullying-Report-Web.pdf [8] http://www.nydailynews.com/news/national/navy-pulls-targets-muslim-women-seal-training-range-article-1.1107154 [9] http://www.nydailynews.com/news/national/navy-pulls-targets-muslim-women-seal-trainingrange-article-1.1107154 [10] http://abclocal.go.com/ktrk/story?section=news/local&id=8909285 [11]. Pew Research Center [12] Trump’s travel ban is just one of many US policies that legalize discrimination against Muslims, January 29, 2018, at: https://theconversation.com/trumps-travel-ban-is-just-one-of-many-uspolicies-that-legalize-discrimination-against-muslims-89334 [13] Muslim ban [14]. American Civil Liberties Union [15] National Security Entry-Exit Registration System [16]. 2015 changes to the Visa Waiver Program [17]. ACT for America [18] http://www.borhan.ir/NSite/FullStory/News/?Id=7074 [19]. Fernando Ramirez, Waco Branch Davidians siege came to its deadly end 24 years ago today, Wednesday, April 19, 2017, at: http://www.chron.com/news/houston-texas/texas/article/Lookingback-at-the-Branch-Davidian-siege-24-11080656.php [20]. Cole Moreton, Waco siege 20 years on: the survivor’s tale, The Telegraph, 24 Mar 2013, at: http://www.telegraph.co.uk/news/religion/9950378/Waco-siege-20-years-on-the-survivorstale.html

جنایات جنگی آمریکا

مداخلات نظامی و جنایات جنگی دولت ایالات‌متحده آمریکا

مداخلات نظامی آمریکا به پشتوانه بهره‌مندی از بزرگ‌ترین ارتش جهان بسیار گسترده بوده و به نقض حقوق انسان‌های بسیاری منجر شده است. آمریکا با بهانه‌های مختلف به مداخلات نظامی متعدد علیه سایر کشورها پرداخته است به‌گونه‌ای که این کشور از سال ۱۹۴۵ تاکنون مرتکب بالغ‌بر یک‌صد مورد مداخله نظامی در جهان شده است.[۱] از همین رو، آمریکا بالاترین سهم در هزینه نظامی را در جهان بر عهده دارد: هزینه نظامی این کشور ۵/۴۶ درصد از کل هزینه‌های نظامی جهان را در برمی‌گیرد.[۲] در ادامه به بخشی از این کارنامه سیاه اشاره می‌شود.

۱- بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی

انفجار اتمی در دو شهر «هیروشیما» و «ناکازاکی» یکی از بزرگ‌ترین جنایات تاریخی آمریکا قلمداد می‌شود، جنایتی که به مرگ آنی ۲۲۰ هزار نفر منجر شد. صدها هزار نفر دیگر نیز طی سال‌های پس‌ازآن براثر تأثیرات ناشی از آن فاجعه دچار بیماری‌های حاد گشتند. رخداد فوق در سال ۱۹۴۵ و در پی تسلیم نشدن ژاپن در جنگ جهانی دوم از سوی آمریکا صورت پذیرفت. بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی تا به امروز تنها موارد استفاده جنگی از سلاح هسته‌ای در جهان است، رخدادی که به‌رغم میزان بالای تلفات و گذشت بیش از هفتادسال از آن، مقامات آمریکایی به‌جای عذرخواهی بابت این جنایت جنگی عظیم، با وقاحت آن را ضرورتی دردناک می‌نامند.[۳]

۲- جنایات آمریکا در جنگ ویتنام

جنگ ویتنام از پر تلفات ترین جنگ‌های پس از جنگ دوم جهانی محسوب می‌شود. مطابق با برخی برآوردها، در این جنگ، تا دو میلیون غیرنظامی و حدود یک‌میلیون نظامی از نیروهای ویتنام شمالی و ویتکنگ ها در جنگ کشته شدند.[۴] در این میان نیروهای آمریکایی تعداد زیادی از نظامیان و غیرنظامیان را قتل‌عام کردند.[۵] اکثر قربانیان غیرنظامیان زن و کودک بودند. نظامیان آمریکایی قبل از آنکه برخی از آن‌ها را به قتل برسانند، مورد تجاوز و شکنجه قرار می‌دادند، و بعد از قطع اعضای بدن ویتنامی‌ها آن‌ها را می‌کشتند. مدارک مستندی در مدت وقوع این تنش در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ میلادی و پس‌ازآن به ثبت رسید که حاکی از تجاوزهای گسترده نیروهای آمریکایی به زنان ویتنامی قبل از کشتار و قطعه‌قطعه کردن آن‌ها بوده است.
جنایات آمریکایی‌ها در ویتنام به موارد فوق محدود نمی‌شود: ازجمله دیگر اقدامات جنایت‌کارانه ایالات‌متحده در این کشور استفاده از عامل نارنجی بود، عامل نارنجی نوعی سمّ قوی است که ارتش آمریکا در جنگ ویتنام برای از بین بردن جنگل‌های پناهگاه ویتکنگها به کار برد. این ماده علاوه بر از بین بردن جنگل‌های انبوه استوایی، آثار مرگبار فراوانی نیز بر مردم ویتنام به‌جا گذاشت که در نسل‌های بعدی ساکنان مناطق سم‌پاشی شده دیده می‌شود. برآوردها نشان می‌دهد براثر این سم‌پاشی‌ها، ۴۰۰ هزار نفر کشته یا ناقص‌العضو شدند و در سال‌های بعدی تاکنون ۵۰۰ هزار کودک با اختلالات مادرزادی زاده شده‌اند. در میان ‌سال‌های یادشده، ارتش آمریکا نزدیک به میلیون و ۷۰۰ هزار لیتر علف‌کش شیمیایی و برگ زدا بر روی جنگل‌های ویتنام، شرق لائوس و بخش‌هایی از کامبوج فروریخت تا با نابودی این جنگل‌ها از بهره‌بردن ویتکنگها از آن‌ها به‌عنوان پناهگاه و محل حمالت موفق به نیروهای آمریکایی جلوگیری کند.[۶]

۳- جنایات آمریکا در افغانستان

نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۱ میلادی و در راستای آنچه مبارزه با تروریسم نام نهاده شد، جهت مقابله با نیروهای «القاعده «خاک افغانستان را اشغال کردند. در این تجاوز نظامی و در سال‌های پس‌ازآن نیروهای اشغالگر آمریکایی بارها اقدامات خشونت‌آمیز و غیرانسانی را مرتکب شدند که حتی در این سال‌ها صدها هزار شهروند افغان توسط رئیس‌جمهور وقت افغانستان نیز بدان اعتراض کرد.[۷] نیروهای وابسته به ناتو و در راستای مبارزه با تروریسم قتل‌عام شده‌اند. آمریکا با حضور در افغانستان حاکمیت این کشور را نقض کرد و به بارزترین عامل نقض حقوق بشر در کشور افغانستان تبدیل شد.

۳-۱- نقض حقوق بشر در زندان بگرام

در دسامبر ۲۰۱۱ خبرگزاری فرانسه گزارش کرد دولت افغانستان با انتشار گزارشی از اعمال شکنجه و بدرفتاری با زندانیان در زندان بگرام در شمال کابل خبر داده است. این زندان در یک پایگاه نظامی نیروهای آمریکا قرار داشت و اداره آن را آمریکایی‌ها و افغان‌ها مشترکاً بر عهده داشتند. گلرحمان قاضی، رئیس وقت کمیسیون نظارت بر اجرای قانون اساسی افغانستان که به دستور حامد کرزای، رئیس‌جمهوری وقت این کشور از زندان بگرام دیدن کرده بود گفت: «در جریان دیدار اعضای کمیسیون از این زندان، شماری از زندانیان از اینکه مورد شکنجه قرارگرفته‌اند شکایت کرده‌اند.» به گفته این مقام افغان، برخی زندانیان نیز از اینکه به هنگام بازرسی آنان را مجبور کرده‌اند برهنه شوند، شکایت کردند. محرومیت از غذا، ماندن در زندان به‌رغم تبرئه شدن یا پایان یافتن دوران محکومیت از دیگر مواردی است که زندانیان با اعضای کمیسیون نظارت بر اجرای قانون اساسی مطرح کرده و از آن شکایت داشتند.[۸]

۳-۲- اقدام نیروهای آمریکایی در کشتار غیرنظامیان افغان

دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان در ۱۹ اکتبر سال ۲۰۱۶ با انتشار گزارشی اعلام کرد که تلفات غیرنظامیان در این کشور تنها طی ۹ ماه براثر حمالت هوایی، ۷۲ درصد افزایش‌یافته است. بر اساس این گزارش، طی ۹ ماه، دو هزار و ۵۶۲ غیرنظامی در افغانستان کشته و پنج هزار و ۸۳۵ تن نیز زخمی شده‌اند. دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان در گزارش خود همچنین از افزایش تلفات کودکان از سال ۲۰۱۳ تاکنون ابراز نگرانی و تأکید کرد که» دو هزار و ۴۶۱ مورد آسیب به کودکان را ثبت کرده است که از این میان، ۶۳۹ کودک کشته و هزار و ۸۲۲ کودک دیگر زخمی شده‌اند. همچنین تنها طی ۹ ماه، ۲۴۰ زن کشته و ۶۳۷ تن دیگر زخمی شده‌اند. «دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان همچنین یک هزار و ۸۹۷ مورد آسیب به غیرنظامیان شامل ۶۲۳ کشته و ۱ یک هزار و ۲۷۴ زخمی را ثبت کرده است که ۴۲ درصد نسبت به سال گذشته افزایش داشته است.

هرچند دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان در گزارش خود، نظامیان افغان را نیز در کشتار غیرنظامیان در حمالت هوایی مقصر دانسته است، اما از دیدگاه ناظران سیاسی، ارتش افغانستان از توانایی قابل‌توجهی برای عملیات هوایی برخوردار نیست که بخواهد در کشتار غیرنظامیان همچون نیروهای ناتو و آمریکا نقش داشته باشد. از این گذشته، نظامیان آمریکایی در افغانستان در موارد متعددی به قتل غیرنظامیان افغان دست‌زده‌اند. برای مثال، بر اساس گزارشی که مجله آمریکایی» رولینگ استون «در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد، گروهی از نظامیان آمریکایی که متهم به قتل بی‌رحمانه غیرنظامیان افغان بودند، آن‌طور که پنتاگون مدعی است، مخفیانه عمل‌نکرده‌اند بلکه در مقابل دیدگان واحد نظامی خود، مرتکب جنایت شده‌اند.[۹] این برخلاف ادعای ارتش آمریکا بود که می‌گوید ۲ این نظامیان بدون اطلاع فرماندهانشان عمل کرده‌اند؛ این افراد متهم بودند صحنه جنایت را تغییر داده‌اند تا وانمود کنند قربانیان، جنگجو بوده‌اند.

پی‌نوشت‌ها

[۱] . History of U.S. Military Interventions since 1890, at: https://academic.evergreen.edu/g/grossmaz/interventions.html [2] . Which countries spend the most on their military?, World Economic Forum, 02 Mar 2017, at: https://www.weforum.org/agenda/2017/03/the-us-spends-more-on-defence-than-all-of-thesecountries-combined/ [3]برای مثال، وندی شرمن معاون سابق وزیر امور خارجه ایالات‌متحده در این زمینه گفته است: «من شخصاً فکر می‌کنم که این‌یک تصمیم درست و البته دردناک بود زیرا این بمباران‌ها تلفات زیادی به‌جا گذاشت. رئیس‌جمهور آمریکا نیز در بازدید از محل یادبود بمباران اتمی هیروشیما به‌جای عذرخواهی از مردم ژاپن، با بیان این موضوع که آمریکا تنها کشوری است که از سلاح اتمی استفاده کرده و به همین دلیل خود را در زمینه حمایت از منع اشاعه هسته‌ای در سراسر جهان مسئول می‌داند از لزوم انقلاب اخلاقی در خصوص تسلیحات اتمی صحبت کرد «. بنگرید به  http://www.nytimes.com/2016/05/09/world/asia/obama-weighs-visiting-hiroshima-ornagasaki.html?_r=0 [4] . https://www.britannica.com/event/Vietnam-War [5] .York,Geoffrey; Mick, Hayley; «Last Ghost of the Vietnam War», The Globe and Mail, July 12, 2008 [6] Pellow, David N. Resisting Global Toxics: Transnational Movements for Environmental Justice, MIT Press, 2007, p. 159, (ISBN 0-262-16244-X). Stellman et al. 2003: pp 681–۶۸۷ [۷] حامد کرزای بمباران مناطق غیرنظامی، ورود به منازل افغان‌ها و موارد متعددی از تجاوز به شهروندان این کشور را ازجمله جنایات آمریکا در سال‌های اشغال این کشور برشمرد. [۸] . Afghan commission alleges US detainee abuse, Deseret News, Jan 7, 2012, at: http://www.deseretnews.com/article/700213240/Afghan-commission-alleges-US-detaineeabuse.html 33 [9] http://morallowground.com/2011/03/28/rolling-stone-publishes-graphic-unedited-u-s-army-killteam-war-crime-photos/

زندان‌های آمریکا بدون روتوش

آمریکا، با داشتن ۲۱۴۵۱۰۰ زندانی، در سال ۲۰۱۷ بالاترین جمعیت زندانیان در جهان را در اختیار دارد.[۱] هم وضعیت بهداشتی زندان‌ها اسفبار است و هم زندان‌ها بیش از ظرفیت خود زندانی دارند.[۲] دادگاه‌های آمریکا در ۳۱ ایالت طی سال گذشته همچنان مجازات مرگ را با استفاده از تزریق داروی کشنده ادامه داده‌اند. این مسئله در شرایطی است که اختلافات زیادی بر سر استفاده از داروی کشنده برای اعدام زندانیان وجود دارد. تلاش‌های زیادی صورت گرفته است تا به استفاده از سلول انفرادی در زندان‌های آمریکا پایان داده شود، ولی بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر هم‌اکنون حدود ۱۰۰ هزار نفر در آمریکا در سلول‌های انفرادی به سر می‌برند. [۳] کارکنان زندان‌ها نیز از خشونت بیش از حد علیه زندانیان استفاده می‌کنند.

البته، در طی دو سال اخیر به‌ویژه از زمان انتخاب دونالد ترامپ به‌عنوان رئیس جمهور آمریکا، دولتمردان آمریکایی عملاً بر لزوم شکنجه زندانیان و بازداشت‌شدگان صحه نهاده‌اند؛ برای مثال، بر اساس آخرین گزارش عفو بین‌الملل، دونالد ترامپ در مصاحبه ای در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ حمایت از شکنجه را ابراز کرد و در عین حال اظهار داشت که در تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا آمریکا باید به شکنجه متوسل شود به وزیر دفاع، رئیس سیا و سایر مقامات اتکا خواهد کرد.

عفو بین‌الملل در ادامه تأکید کرده است که دولت آمریکا هیچ اقدامی برای پایان دادن به نقض نظام‌مند حقوق بشر ازجمله شکنجه و نابودسازی اجباری[۴] انجام نداده است. وانگهی، دونالد ترامپ دستکم سه نفر را که گفته می‌شود پیش از این‌ها در برنامه بازداشت مخفیانه دست داشته‌اند در مناصب عالی‌رتبه دولت خود منصوب کرد: جینا هاسپل[۵] به‌عنوان رئیس سازمان سیا؛ استیون برادبری[۶] به‌عنوان مشاور کل در وزارت حمل‌ونقل؛ و استیون انگل[۷] به‌عنوان رئیس اداره مشاوران حقوقی[۸] در وزارت دادگستری. [۹]

دونالد ترامپ در مصاحبه ای حمایت از شکنجه را ابراز کرد و در عین حال اظهار داشت که در تصمیمگیری درباره اینکه آیا آمریکا باید به شکنجه متوسل شود به وزیر دفاع، رئیس سیا و سایر مقامات اتکا خواهد کرد.

الف ـ خشونت علیه معلولان ذهنی

دیده‌بان حقوق بشر در ماه می ۲۰۱۵ گزارش ۱۳۳ صفحه‌ای را در خصوص برخورد وحشیانه و غیرانسانی مأموران زندان‌ها با بیماران ذهنی در آمریکا منتشر کرد. حدود ۳۶۰ هزار بیمار ذهنی در زندان‌های آمریکا محبوس هستند که آمار بسیار نگران‌کننده‌ای است. آنچه از این مسئله نگران‌کننده‌تر به‌نظر می‌رسد برخورد بد و نامناسب کارکنان زندان‌ها با این افراد و عدم آموزش صحیح به آنان است. در سراسر ایالات‌متحده، کارکنان و مأموران زندان از خشونت‌های غیرضروری، شدید و حتی وسایل شکنجه برای تنبیه زندانیان ناتوان ذهنی مانند مبتلایان به بیماری روحی اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی استفاده می‌کنند. مأموران زندان‌ها بارها و بدون هیچ دلیلی و از طریق پاشیدن اسپری‌های شیمیایی به‌صورت بیماران، آنان را دچار خفگی مصنوعی کرده‌اند.

دیگر نمونه‌های شکنجه این افراد عبارت‌اند از وارد نمودن شوک الکترونیکی به آنان از طریق وسایل شوک‌زا مانند اسلحه‌های الکتریکی، زنجیر نمودن طولانی‌مدت آنان به تخت و یا صندلی، شکستن فک، بینی و دنده زندانیان بر اثر ضرب‌وشتم شدید آنان با مشت، لگد و باتوم و عدم بخیه و پانسمان زخم‌های اندام‌های حیاتی آنان. این برخوردهای شدید و وحشیانه، سبب وخیم‌تر شدن مشکلات ذهنی این بیماران شده و درمان آنان را در آینده سخت‌تر می‌کند.

کاربرد خشونت زیاد علیه بیماران روحی حتی به مرگ برخی از آنان نیز انجامیده است. در بسیاری از زندان‌های آمریکا، مأموران زندان مجازند تا به‌منظور تأمین امنیت زندان، از زور و خشونت استفاده کنند. این اقدامات، زندان را برای افراد به‌ویژه بیماران ذهنی، به محیطی بسیار خطرناک تبدیل کرده است. این مجوز کاربرد زور درحالی صادر شده است که هم بر اساس قانون اساسی آمریکا و هم بر اساس قوانین حقوق بشری بین‌المللی، به‌کارگیری زور علیه فرد زندانی تنها در مواقع بسیار ضروری مجاز است و هیچکس حق ندارد از آن به‌عنوان ابزاری برای تنبیه بیماران استفاده کند (چه رسد به اینکه آن فرد یک بیمار ذهنی باشد).[۱۰]

در این گزارش، ده‌ها نمونه از کاربرد خشونت و ضرب‌وشتم شدید زندانیان بیمار در برابر رفتارهای غیرارادی و غیرتهدیدآمیز مانند ادرار کردن بر روی زمین، به‌کار بردن الفاظ نامناسب و … به‌صورت مستند ذکر شده است. در بسیاری از این موارد، مأموران زندان بدون هیچ تذکر قبلی و یا اصلاحی، اقدام به اعمال این خشونت‌ها کرده‌اند. هرچند آمار دقیق از میزان شیوع استفاده از زور در بیش از ۵ هزار زندان و مراکز اصلاح و تربیت آمریکا وجود ندارد، اما کارشناسان و مشاوران معتقدند که سوءاستفاده از زور علیه زندانیان معلول ذهنی در سراسر زندان‌های آمریکا گسترده بوده و روز به روز درحال افزایش است. عواملی همچون درمان نامناسب و ناکافی بیماران روحی، آموزش ناکافی کارکنان زندان و فقدان نظارت، عدم پاسخگویی و مدیریت ضعیف زندان‌ها سبب وخیم‌تر شدن اوضاع معلولان ذهنی در زندان‌های آمریکا شده است.[۱۱]

ب ـ زندان‌های موسوم به ایجاد واحد مدیریت ارتباطات

در چند سال اخیر، زندان‌هایی با نام «واحد مدیریت ارتباطات» به‌طور رسمی و علنی در آمریکا آغاز به‌کار کرده است. مطابق با گزارش‌های غیررسمی، هدف از احداث اینگونه زندان‌ها صرفاً تبعیض دینی و جداسازی مسلمانان از دیگر زندانیان است.[۱۲] در این نوع زندان‌ها، محدودیت‌های ارتباطاتی شدیدی برای این زندانیان در نظر گرفته شده است؛ به‌طوری‌که هر زندانی تنها دوبار در ماه و هربار دو ساعت به‌صورت کاملا امنیتی و در حضور زندانبانان می‌تواند با افراد مالقات کند. تمامی مکالمات باید به زبان انگلیسی باشد. زندانیان واحدهای مدیریت ارتباطات از هرگونه ارتباطات فیزیکی و معاشرت با همسران، دوستان و بستگان خود و حتی از در آغوش گرفتن کودکان و نوزادان خود نیز منع شده‌اند. [۱۳]

در ۹۸ درصد از موارد تجاوز جنسی به زنان در زندان‌های آمریکا، تجاوزکننده یک مرد از میان مقامات زندان است. در عین حال، به‌طور میانگین، ۴۱ درصد از نگهبانان زندان مرد هستند؛ یعنی اجازه دارند هریک از زندانیان را به‌طور عریان بازرسی بدنی کنند و در هر شرایطی که اراده کنند، دسترسی خصوصی به زنان زندانی داشته باشند.

ج ـ وضعیت زنان زندانی در آمریکا

به زندان افتادن زنان به‌طور بالقوه بیش از زندانی شدن مردان می‌تواند پیامد اجتماعی داشته باشد. نرخ زندانی شدن زنان در آمریکا در طول تاریخ این کشور یکسان نبوده است، بلکه بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، تقریباً سه برابر شده است. نتیجه اینکه این نرخ درحال حاضر بیش از هشت برابر نرخ مشابه آمریکا در طول بخش اعظم قرن بیستم است. در سال ۲۰۱۴ حدود ۲۰۶ هزار زن ( نرخ معادل ۱۲۷ زن در هر ۱۰۰ هزار زن) در آمریکا زندانی بودند. در ۹۸ درصد از موارد تجاوز جنسی به زنان در زندان‌های آمریکا، تجاوزکننده یک مرد از میان مقامات زندان است. در عین حال، به‌طور میانگین، ۴۱ درصد از نگهبانان زندان در مراکز ایالتی اصلاح و تربیت زنان، مرد هستند؛ یعنی اجازه دارند هریک از زندانیان را به‌طور عریان بازرسی بدنی کنند و در هر شرایطی که اراده کنند، دسترسی خصوصی به زنان زندانی داشته باشند.[۱۴]

هزاران گزارش وجود دارد که نشان می‌دهد مقامات مرد در زندان‌های زنان، در ازای فراهم آوردن دسترسی به مواد مخدر یا امکانات دیگر و یا تهدید به نوشتن گزارش‌های ساختگی درباره سوءرفتار زندانیان برای انتقال آن‌ها به سلول انفرادی یا حتی ممنوعیت مالقات آنان با فرزندانشان، قربانیان را وادار به تن دادن به خواسته خود می‌کنند. چه بسا به دلیل همین اختیارات نامعقول است که زنان تنها ۷ درصد از جمعیت زندانیان آمریکا را تشکیل می‌دهند، اما ۴۶ درصد از قربانیان تعرض جنسی در زندان‌های آمریکا، از میان همین ۷ درصد است.[۱۵]

در اوایل سال ۲۰۱۴ بود که گزارشی از وقایع درون زندان زنان » جولیا تاتویلر«در ایالت آالباما افشا شد که از سوءرفتار جنسی مقامات و نگهبانان با زندانیان ازجمله اجبار آن‌ها به تجاوز، استفاده از دستشویی مقابل نگهبانان و حتی شرکت در مسابقات زیبایی به‌صورت برهنه پرده برداشت.[۱۶]

پی‌نوشت‌ها

[۱] . https://www.statista.com/statistics/262961/countries-with-the-most-prisoners [2] . apr.org, 16 December, 2016. 17 [3] . https://www.theguardian.com/world/2016/apr/27/what-is-solitary-confinement [4] enforced disappearance [5] Gina Haspel [6] Steven Bradbury [7] Steven Engel [8] the Office of Legal Counsel (OLC) [9] . https://www.amnesty.org/en/countries/americas/united-states-of-america/report-united-states-ofamerica/ [10] .https://www.hrw.org/report/2015/05/12/callous-and-cruel/use-force-against-inmates-mentaldisabilities-us-jails [11] . Ibid [12] .https://www.aclu.org/prisoners-rights/bureau-prisons-should-shutter-secretive-and-isolatedcommunications-management-unit 19 [13] . Ibid [14] http://www.jurist.org/dateline/2014/09/christina-piecora-female-inmates.php [15] Ibid [16] . Verna Gates, Inmates at Alabama women’s prison face sexual abuse: U.S. Justice, Jan 22, 2014, at: http://www.reuters.com/article/us-usa-alabama-prison-idUSBREA0L2AQ20140122

کارنامه ضدحقوق بشری آمریکا در جهان اسلام

با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم، آمریکا به تقویت همه‌جانبه حضور خود در منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا پرداخت، به‌گونه‌ای که از آن زمان تاکنون همواره سیاست‌ها و اقدامات ضد حقوق بشری را علیه کشورهای منطقه اعمال کرده است. این روند در سه دهه اخیر تشدید شده است: آمریکا با ایجاد پایگاه‌های نظامی در منطقه به حضور نظامی خود در غرب آسیا استمرار بخشیده است و در همین چارچوب، طی این چند دهه مرتکب نقض مکرر و نظام‌مند حقوق بشر در منطقه شده است. برخی از مهم‌ترین موارد آن در پی می‌آید.

۱. حمایت از اقدامات جنایت‌کارانه رژیم صهیونیستی

رژیم صهیونیستی از بدو شکل‌گیری با کمک حق وتوی آمریکا در فلسطین مرتکب جنایت می‌شود و بر همین اساس، ایالات‌متحده مانع اصلی اقدامات کشورهای مختلف جهان از طریق سازمان ملل علیه ظلم‌های مداوم رژیم صهیونیستی است. در چند دهه اخیر، آمریکا در برابر قطعنامه‌های شورای امنیت واشنگتن علیه رژیم صهیونیستی بیشترین موارد حق وتو را به‌کاربرده است.[i] در دفاع از این رژیم و بدون توجه به انتقادهای جهانی از سیاست‌های آن، بارها و بارها قطعنامه‌های شورای امنیت علیه این ازجمله موارد استفاده آمریکا از حق وتو علیه ملت فلسطین مربوط به رژیم غاصب را وتو کرده است.[ii] روزهای پایانی سال ۲۰۱۴ میلادی است که شورای امنیت سازمان ملل متحد، پیش‌نویس قطعنامه درخواستی فلسطین برای پایان دادن به اشغال فلسطین و خروج رژیم صهیونیستی از سرزمین‌های اشغالی تا پایان سال ۲۰۱۷ و تشکیل دولت فلسطین را بررسی کرد، ولی پس از رأی‌گیری به دلیل مخالفت آمریکا و استرالیا پذیرفته نشد.[iii]

همچنین علاوه بر موارد ذکرشده، آمریکا در جهت حمایت‌های سیاسی از رژیم صهیونیستی و اقدامات جنایت‌کارانه این رژیم به اقدامات دیگری نیز مبادرت ورزیده است که برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
– تلاش برای حفظ برتری نظامی رژیم صهیونیستی در غرب آسیا و تجهیز آن به سلاح‌های ویرانگر که کاربرد آن‌ها خلاف قواعد حقوق بین‌الملل است و درنتیجه، شریک بودن آمریکا در جنایات رژیم صهیونیستی علیه مردان، زنان و کودکان فلسطینی.[iv] – مانع‌تراشی در برابر فعالیت نهادهای مستقل حقوق بشری که به دنبال افشای اقدامات ضد انسانی صهیونیست‌ها و تحت پیگرد قرار دادن آن‌ها در محاکم بین‌المللی هستند.[v] – فشار سیاسی شدید به کشورهایی همچون جمهوری اسلامی ایران[vi] و سوریه[vii] که با سیاست‌های رژیم صهیونیستی در سرکوب فلسطینیان مخالفت می‌ورزند.
– تروریست شناختن کلیه گروه‌های مقاومت در فلسطین و لبنان و اقدامات خصمانه گوناگون بین‌المللی علیه آنان.[viii] – تلاش برای ایجاد ارتباط سیاسی بین رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی و تعیین ضمنی ارتقای سطح این روابط به‌عنوان معیاری برای توسعه همکاری آمریکا با کشورهای عربی.[ix] – اعطای کمک مالی سالانه به رژیم صهیونیستی به مبلغ حداقل سه میلیارد دلار[x].

رژیم صهیونیستی از بدو شکل‌گیری با کمک حق وتوی آمریکا در فلسطین مرتکب جنایت می‌شود و بر همین اساس، ایالات‌متحده مانع اصلی اقدامات کشورهای مختلف جهان از طریق سازمان ملل علیه ظلم‌های مداوم رژیم صهیونیستی است. در چند دهه اخیر، آمریکا در برابر قطعنامه‌های شورای امنیت واشنگتن علیه رژیم صهیونیستی بیشترین موارد حق وتو را به‌کاربرده است.

۲. بی‌اعتنایی آمریکا در برابر نقض گسترده حقوق بشر توسط رژیم آل‌سعود

هرچند آمریکا مدعی پایبندی به اجرای مبانی حقوق بشر در سطح جهان بوده و این تعهد همواره در گزارش‌های سالانه وزارت امور خارجه آمریکا پیرامون وضعیت حقوق بشر در برخی از کشورها مورد تأکید قرار می‌گیرد و بر همین اساس بسیاری از تحریم‌های واشنگتن علیه دیگر کشورها با توسل بدان توجیه می‌شود، اما آشکارا مشاهده می‌شود که این کشور نسبت به نقض گسترده حقوق بشر از سوی متحدان خود بی‌تفاوت است. یکی از نمونه‌های بارز این امر، رویه آمریکا در قبال حکام سعودی است که ازجمله بزرگ‌ترین ناقضان حقوق بشر در جهان محسوب می‌شوند. دراین‌ارتباط، می‌توان به مواردی از قبیل تجاوز ناجوانمردانه به یمن؛ سرکوب مردم بحرین؛ بازداشت‌های خودسرانه؛ نقض آزادی مذهبی؛ اوضاع رقت‌بار شیعیان عربستان سعودی؛ خشونت علیه زنان؛ نقض حقوق کارگران و مهاجران؛ اوضاع رقت‌بار فعالان حقوق بشر؛ شکنجه و اقدامات غیرانسانی بر ضد زندانیان؛ وضعیت زنان زندانی؛ فقدان آزادی بیان و اندیشه؛ نبود نظام انتخابات و حمایت از گروه‌های تروریستی از قبیل القاعده و داعش[xi] از اشاره کرد؛ اما آمریکا این حجم از موارد نقض نظام‌مند «و مکرر حقوق بشر را هیچ مانعی فراروی روابط با عربستان سعودی نمی‌داند.[xii]

۳. حمایت از سرکوب مردم بحرین به‌دست حکومت آل خلیفه

هرچند آمریکا خود را همواره به‌عنوان حامی دمکراسی در جهان معرفی می‌کند، اما اقدام بر اساس استانداردهای دوگانه همواره ویژگی آشکار رویکرد این کشور بوده است؛ در همین راستا، واشنگتن عملاً از اقدامات سرکوب گرایانه رژیم آل خلیفه در خصوص جنبش آزادی‌خواهانه مردم بحرین حمایت کرده است. برای مثال، در مارس ۲۰۱۷، رکس تیلرسون وزیر امور خارجه وقت آمریکا به کنگره اطلاع داده است که فروش پنج میلیارد دلاری جت‌های جنگنده به بحرین را پی خواهد گرفت و نگرانی‌ها درباره سابقه حقوق بشری این دولت واقع در خلیج‌فارس را که در ابتدا در دوران دولت اوباما این معامله را به تعویق انداخته بود نادیده خواهد گرفت.[xiii]

۴. اقدامات ضد حقوق بشری آمریکا در قبال ایران

کارنامه حقوق بشری آمریکا در قبال ایران به‌اندازه‌ای سیاه و پرحجم است که می‌توان کتاب قطوری از موارد نقض حقوق بشر در ایران از سوی آمریکا را به رشته تحریر درآورد. دولت آمریکا از فردای جنگ جهانی دوم پی‌ریزی سیاست‌های استعماری در ایران عصر پهلوی و برقراری روابط مبتنی بر دست‌نشاندگی با رژیم ستم‌شاهی را در دستور کار خود قرار داد؛ نمونه بارز آن‌را می‌توان در تحمیل قرارداد کاپیتولاسیون، قراردادی که با مخالفت صریح علمای شیعه و به‌ویژه امام خمینی مواجه شد، مشاهده کرد.

خباثت دولت آمریکا در قبال مردم ایران تا آنجا بوده است که کودتای ۲۸ مرداد علیه دولت مردمی دکتر مصدق را اجرا کرد و با این اقدام عملاً حق مردم ایران در تعیین سرنوشت خویش را که در زمره بدیهی‌ترین قواعد آمره حقوق بشری به شمار می‌آید، از آن‌ها سلب کرد.[xiv] با سقوط دولت مردمی دکتر مصدق، دولت آمریکا استثمار منابع طبیعی ایران را از سر گرفت و بلکه تقویت کرد، رویه‌ای که با تشکیل کنسرسیوم نفتی و عمدتاً با مشارکت شرکت‌های آمریکایی نمود عینی یافت؛ و بدین‌سان مانع بهره‌مندی کامل مردم ایران از حق توسعه پایدار و درون‌زا شد. تداوم اقدامات ضد حقوق بشری دولت آمریکا علیه مردم ایران به استثمار اقتصادی ایران محدود نشد بلکه به سایر ساحت‌های حیات مردم ایران و به‌ویژه عرصه سیاسی نیز کشیده شد؛ این اقدامات از جهت‌دهی به سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم پهلوی ازجمله در تشویق محمدرضا شاه به اجرای انقلاب سفید تا کارشکنی‌های مزورانه و منفعت‌جویانه دولت آمریکا در برابر انقلاب‌اسلامی را در برمی‌گرفت.

با پیروزی انقلاب‌اسلامی، خصومت ورزی دولت آمریکا با اراده ملی مردم مسلمان ایران پایان نگرفت، بلکه بیش‌ازپیش تشدید شد، به‌گونه‌ای که با تشویق رژیم صدام به تجاوز به ایران و حمایت همه‌جانبه از آن و در نهایت ورود به جنگ تحمیلی و سرنگونی هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران حق حیات را به‌عنوان پایه‌ای‌ترین حقوق انسانی در مورد بسیاری از شهروندان ایرانی به مخاطره انداخت و حتی سلب کرد. پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ شرکت هواپیمایی ایران ایر با شناسهIR655 از بندرعباس به مقصد دوبی در تاریخ ۱۲ تیر ۱۳۶۷ برابر با ۳ ژوئیه ۱۹۸۸ میلادی در حرکت بود که با شلیک موشک هدایت‌شونده از ناو یو اس اس وینسنس متعلق به نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا بر فراز خلیج‌فارس سرنگون شد و تمامی ۲۹۰ سرنشین آن‌که شامل ۴۶ مسافر غیرایرانی و ۶۶ کودک بودند جان باختند.

این سانحه از نظر میزان تلفات انسانی، هفتمین سانحه مرگبار هوایی تاریخ است. آمریکا این مسئله را سهوی دانست و کوشید از زیر بار مسئولیت خود دراین‌ارتباط شانه خالی کند و در این مسیر حتی گهگاه به سناریو پردازی‌های عجیب دست زد و در برخی موارد هواپیمای ایرانی را به‌عنوان مشارکت‌کننده در عملیات نیروهای ایرانی علیه ناوگان خود در خلیج‌فارس معرفی کرد، هرچند درنهایت هیئت حقیقت‌یاب وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون ) شرایط روانی حاصل از حضور طولانی‌مدت در شرایط جنگی را عامل اصلی این اقدام ناو وینسنس دانست. باوجوداین بعدها آمریکایی‌ها از بیم محکومیت در دادگاه بین‌المللی حاضر به پرداخت غرامت به بازماندگان شهدای این حادثه شدند ( البته نه تحت عنوان غرامت) بااین‌حال تا به امروز از عذرخواهی از ملت ایران به جهت ارتکاب به این جنایت جنگی آشکار سر باز زده‌اند.[xv]

اما این مواضع و اقدامات ضد حقوق بشری علیه مردم ایران پایان ماجرای خصومت ورزی‌های ضدانسانی دولت آمریکا نبوده است؛ چراکه با وضع تحریم‌های اقتصادی تداوم یابنده و البته فزاینده و تلاش برای سلب حقوق هسته‌ای ملت ایران تلاش‌های ضد حقوق بشری آمریکا علیه ایران تا به امروز امتداد داشته است.[xvi]

کارنامه حقوق بشری آمریکا در قبال ایران به‌اندازه‌ای سیاه و پرحجم است که می‌توان کتاب قطوری از موارد نقض حقوق بشر در ایران از سوی آمریکا را به رشته تحریر درآورد. دولت آمریکا از فردای جنگ جهانی دوم پی‌ریزی سیاست‌های استعماری در ایران عصر پهلوی و برقراری روابط مبتنی بر دست‌نشاندگی با رژیم ستم‌شاهی را در دستور کار خود قرار داد.

۵. نقض حقوق بشر توسط آمریکا در عراق

الف- بیش از یک‌میلیون کشته در تجاوز به عراق و اشغال آن

در مدت تجاوز و اشغال عراق از سوی آمریکا بیش از یک‌میلیون نفر کشته شدند.[xvii]این جنگ که از سال ۲۰۰۳ آغاز شد تلفات فراوانی را به مردم عراق وارد ساخت؛ به‌طوری‌که نظامیان آمریکایی از هیچ جنایتی علیه مردم مظلوم عراق فروگذار نکردند. در تمام مدت اشغالگری، دولت آمریکا با استفاده از تسلیحات کشتارجمعی در عراق باعث کشته شدن هزاران نفر شد و هم‌اکنون بسیاری از مردم عراق از عوارض ناشی از استفاده آمریکایی‌ها از برخی سلاح‌های شیمیایی و سلاح حاوی اورانیم غنی‌شده در حمله به کشورشان رنج می‌برند.[xviii] کارشناسان عراقی بعید می‌دانند که تا سه نسل دیگر یک انسان کامل در عراق به دنیا بیاید، زیرا به‌نظر می‌رسد اثر پرتوهای اورانیم غنی‌شده‌ای که جنگ‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ میلادی در این کشور برجای گذاشت تا یک قرن باقی خواهد ماند.[xix] در حالی است که نیروهای آمریکایی همواره هدف ظاهری خود و دولت واشنگتن را آزادسازی این کشور از دست صدام حسین و اعطای دمکراسی به عراقی‌ها عنوان کرده‌اند. برای مثال، کالین پاول، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، رسالت آمریکا را دفاع از جهان متمدن و ترویج آزادی اعلام کرد و اظهار داشت که « ما صدام را از قدرت خلع خواهیم کرد. ما عراق را آزاد خواهیم ساخت … ما تسلیحات خطرناک صدام را از دستان تروریست‌هایی که کل جهان متمدن را تهدید می‌کنند دور نگاه خواهیم داشت» و در ادامه بر ضرورت استقرار رژیم غیر سرکوبگر و قانونی تأکید کرد.[xx]

ب- رسوایی‌های ضد حقوق بشری آمریکا در زندان ابوغریب

زندان ابوغریب در ابتدا به دلیل جنایات صدام حسین و رژیم بعث عراق در شکنجه و اعدام مخالفان به‌ویژه شیعیان به شهرت بین‌المللی رسید، ولی در سال ۲۰۰۴ میلادی و پس از اشغال عراق توسط آمریکا، با انتشار تصاویری از این زندان در برنامه شصت دقیقه شبکه تلویزیونی «سی‌بی‌اس» آمریکا، آشکار شد که نظامیان آمریکایی در زندان ابوغریب، زندانیان عراقی را مورد شکنجه و آزار قرار می‌دهند.

ج- روی آوردن آمریکا به تحمیل تحریم‌های ظالمانه علیه مردم عراق

اقدامات زیان‌بار آمریکا در خصوص مردم عراق به تهاجم این کشور به عراق محدود نمی‌شود؛ در بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳ روی آوردن آمریکا اعمال شدیدترین تحریم‌ها بر عراق تأثیرات نامطلوبی را بر زندگی مردم این کشور به همراه داشت، به‌گونه‌ای که ایالات‌متحده نه‌تنها از ارسال کمک‌های بشردوستانه حیاتی به عراق جلوگیری کرد، بلکه از تلاش برای اصلاح رژیم عراق نیز ممانعت به عمل آورد.[xxi] تأکید آمریکا بر تحریم همه‌جانبه عراق به بهانه خلع سلاح آن کشور در حالی بوده است که واشنگتن خود در سال ۱۹۸۰ به تحریک و تشویق صدام برای تهاجم به جمهوری اسلامی ایران دست‌زده و در طول جنگ به حمایت سیاسی، نظامی و مالی از رژیم بعث پرداخت؛[xxii] آمریکا خود تسلیحات شیمیایی و میکروبی در اختیار عراق قرار داد و استفاده رژیم بعث از این تسلیحات علیه جمهوری اسلامی ایران و حتی مردم عراق (در بمباران حلبچه) را نادیده گرفت؛ و حتی فراتر از این بر اساس اسنادی که به‌تازگی انتشاریافته است، تسلیحات شیمیایی در اختیار صدام حسین قرار داد.[xxiii]

کارشناسان عراقی بعید می‌دانند که تا سه نسل دیگر یک انسان کامل در عراق به دنیا بیاید، زیرا به‌نظر می‌رسد اثر پرتوهای اورانیم غنی‌شده‌ای که جنگ‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ میلادی در این کشور برجای گذاشت تا یک قرن باقی خواهد ماند.

۶. نقض حقوق بشر در سوریه

طی هفت سال اخیر با زیر پا نهادن حاکمیت ملی سوریه، به مداخله آشکار و نهان و مستقیم و غیرمستقیم در این کشور روی آورده است، به‌گونه‌ای که با شکست داعش در سال ۲۰۱۷ باز هم سیاست‌ها و اقداماتی که بدیهی‌ترین حقوق انسانی مردم سوریه، به‌ویژه حق حیات آن‌ها را نقض می‌کنند متوقف نکرده و با تجاوز نظامی علنی اخیر به خاک سوریه، در عمل منشور ملل متحد را نقض کرده است؛[xxiv] در طی بحران سوریه، نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا با بمباران مکرر شهرها و تأسیسات زیربنایی این کشور، خسارت‌های مادی و تلفات انسانی را بر شهروندانش تحمیل کرده‌اند، به‌طوری‌که مدارس، مساجد، پل‌ها، مناطق مسکونی، بیمارستان‌ها، اماکن فرهنگی و اردوگاه‌های آوارگان از تیررس این تعرضات مصون نمانده‌اند.

پی‌نوشت‌ها

[i]. Neff, Donald (2017), An Updated List of Vetoes Cast by the United States to Shield Israel from Criticism by the U.N. Security Council, January 10, 2017, at: http://www.washingtonreport.me/2005-may-june/an-updated-list-of-vetoes-cast-by-the-unitedstates-to-shield-israel-from-criticism-by-the-u.n.-security-council.html [ii]. Hard Evidence: who uses veto in the UN Security Council most often – and for what?, The Conversation, August 1, 2014, at: http://theconversation.com/hard-evidence-who-uses-veto-in-theun-security-council-most-often-and-for-what-29907 [iii] Gordon, M. R. and Sengupta, S. (2014), Resolution for Palestinian State Fails in United Nations Security Council, New York Times, Dec. 30, 2014, at: https://www.nytimes.com/2014/12/31/world/middleeast/resolution-for-palestinian-state-fails-insecurity-council.html?_r=0 [iv]. Davis, J. H. (2016), U.S. Offers to Increase Military Aid to Israel, 1 July 2016, at: https://www.nytimes.com/2016/07/02/world/middleeast/us-increase-military-aid-israel.html?_r=0 [v]. U.S. criticizes U.N. Human Rights Council over Palestine, Arab territories, Mar 20, 2017, The Reuters, at: http://in.reuters.com/article/usa-un-israel-idINKBN16R1BN [vi]برای مثال، بنگرید به:  The Trump administration’s national security advisor: Iran Using “Hezbollah Model” to Destabilize Middle East, 5/ 1/ 2017, at: http://www.thetower.org/u-s-national-security-advisoriran-using-hezbollah-model-to-destabilize-middle-east/ [vii] U.S. hits Syria with new sanctions, The Washington Times, Monday, April 24, 2017, at: http://www.washingtontimes.com/news/2017/may/21/human-rights-concerns-prove-no-obstaclein-trump-s [viii]. List of Foreign Terrorist Organizations at: https://www.state.gov/j/ct/rls/other/des/123085.htm [ix]. The Editorial Board (2016), Can Israel and the Arab States Be Friends?, Aug. 27 2016, at: https://www.nytimes.com/2016/08/28/opinion/sunday/can-israel-and-the-arab-states-befriends.html [x]. Sharp, Jeremy M. (2016), U.S. Foreign Aid to Israel, Congressional Research Service, December 22, 2016, at: https://fas.org/sgp/crs/mideast/RL33222.pdf [xi]در این مورد بنگرید به:  Saudi Arabia 2016/2017, Amnesty International, at: https://www.amnesty.org/en/countries/middleeast-and-north-africa/saudi-arabia/report-saudi-arabia/ [xii] Human rights concerns prove no obstacle in Trump-Saudi ties, Washington Times, May 21, 2017at: http://www.washingtontimes.com/news/2017/may/21/human-rights-concerns-prove-noobstacle-in-trump-s/ [xiii] Tillerson Lifts Human Rights Conditions for Lucrative Arms Sale to Bahrain, Newsweek, 3/30/17, at: http://www.newsweek.com/trump-and-tillerson-lift-human-rights-conditions-lucrativearms-sale-bahrain-576498 27 [xiv]. CIA admits role in 1953 Iranian coup, The Guardian, Aug 19, 2013, at: https://www.theguardian.com/world/2013/aug/19/cia-admits-role-1953-iranian-coup [xv] The forgotten story of Iran Air Flight 655, The Washington Post, Oct 16, 2013 at: https://www.washingtonpost.com/news/…/the-forgotten-story-of-iran-air-flight-655/ [xvi]. https://www.treasury.gov/resource-center/sanctions/Programs/Pages/iran.aspx [xvii] Jamail, Dahr. Report Shows US Invasion, Occupation of Iraq Left 1 Million Dead, Truthout Website, April 13, 2015. [xviii]. US fired depleted uranium at civilian areas in 2003 Iraq war, The Gaurdian, report finds, Thursday 19 June 2014, at: https://www.theguardian.com/world/2014/jun/19/us-depleted-uraniumweapons-civilian-areas-iraq [xix]. Depleted Uranium And The Iraq War’s Legacy Of Cancer, Mint Press News, July 2, 2014, at: http://www.mintpressnews.com/depleted-uranium-iraq-wars-legacy-cancer/193338/ [xx]. “Speech to the American Israel Public Affairs Committee The US secretary of state made this speech to the American Israel Public Affairs Committee’s annual policy conference in Washington.” yesterdayguardian.co.uk, Monday 31 March 2003 09.27 BST 29 [xxi]. https://www.treasury.gov/resource-center/sanctions/Programs/pages/iraq.aspx [xxii]. U.S. Secretly Gave Aid to Iraq Early in Its War Against Iran, New York Times, January 26, 1992, at: http://www.nytimes.com/1992/01/26/world/us-secretly-gave-aid-to-iraq-early-in-its-waragainst-iran.html?pagewanted=all [xxiii]. Exclusive: CIA Files Prove America Helped Saddam as He gassed Iran, Aug 26, 2013, at: http://foreignpolicy.com/2013/08/26/exclusive-cia-files-prove-america-helped-saddam-as-hegassed-iran/ [xxiv] بنگرید به: Full text: Human Rights Record of the United States in 2017, Xinhua| 2018-04-24, at: http://www.xinhuanet.com/english/2018-04/24/c_137134060.htm

 

جنایت در حیاط‌خلوت

کارنامه ضد حقوق بشری آمریکا در آمریکای لاتین

سابقه ضد حقوق بشری دولت ایالات‌متحده در عرصه خارجی به‌مراتب فاجعه‌بارتر از اقداماتی است که در قبال شهروندان خود مرتکب شده است به‌گونه‌ای که ملت‌های جهان دولت آمریکا را قدرتی استکباری و جنایتکار که احترامی برای حقوق انسان‌ها قائل نیست قلمداد می‌کنند. در این بخش و بخش آینده برخی نمونه‌های عملکرد ضد حقوق بشری آمریکا در منطقه آمریکای لاتین و غرب آسیا بررسی می‌شود.

آمریکا به نحوی غیرمشروع همواره منطقه آمریکای جنوبی را حیاط‌خلوت خود تلقی کرده است و به خود حق داده است حکومت‌های مردمی در این منطقه را براندازد و حکومت‌های دیکتاتوری وابسته را روی کار آورد به‌طوری‌که این سیاست در طول سال‌های متمادی فقر، جنگ، جنایات سازمان‌یافته، تروریسم و نقض گسترده حقوق بشر را برای مردم مظلوم این منطقه به بار آورده است.

مستمسک دولت آمریکا در دو قرن اخیر برای مداخله در امور داخلی کشورهای آمریکای لاتین دکترین مونروئه بوده است؛ بر پایه این دکترین، آمریکای لاتین حوزه نفوذ واشنگتن تلقی شده است دکترین به‌گونه‌ای که آمریکا جایگاهی ممتاز و انحصاری در این منطقه برای خود قائل بوده است.[۱] مونروئه را می‌توان نقطه عزیمت رویه آمریکا در نقض نظام‌مند حقوق بشر در آمریکا تلقی کرد. در این دکترین، مقامات آمریکایی با تزویرکاری تمام تلاش کردند از یکسو قدرت‌های اروپایی را از دست‌اندازی در این منطقه بر حذر دارند و از سوی دیگر، آمریکا را در استثمار این منطقه جایگزین کنند؛ بر همین اساس، مقامات واشنگتن تلاش کردند با سیاست‌های امپریالیستی خود حیات سیاسی و اقتصادی این منطقه را در چنبره منافع خودخواهانه ایالات‌متحده قرار دهند. این سیاست خارجی ضد حقوق بشری آمریکا در منطقه آمریکای لاتین آز آغاز سده بیستم تاکنون جلوه بارزتری به خود گرفت: سیاستمداران آمریکایی دو قرن گذشته به‌کرات به مداخله در امور کشورهای منطقه دست‌زده‌اند و حتی در بسیاری از موارد به اشغال نظامی و سرنگون ساختن حکومت‌های آن‌ها از طریق سازمان‌دهی کودتاهای نظامی مبادرت ورزیده‌اند.

آمریکا به نحوی غیرمشروع همواره منطقه آمریکای جنوبی را حیاط‌خلوت خود تلقی کرده است و به خود حق داده است حکومت‌های مردمی در این منطقه را براندازد و حکومت‌های دیکتاتوری وابسته را روی کار آورد به‌طوری‌که این سیاست در طول سال‌های متمادی فقر، جنگ، جنایات سازمان‌یافته، تروریسم و نقض گسترده حقوق بشر را برای مردم مظلوم این منطقه به بار آورده است.

نخستین مداخله نظامی جدی آمریکا در آمریکای لاتین در یورش نیروهای آمریکایی به پاناما رخ داد که در ۱۸ نوامبر ۱۹۰۳ به تحمیل قراردادی انجامید که بهره‌گیری از عواید اقتصادی کانال پاناما را برای آمریکا تسهیل می‌کرد.[۲] دومین اقدام ضد حقوق بشری آمریکا در آمریکای لاتین مداخله در انقلاب مکزیک بود که در فاصله سال‌های ۱۹۱۰ – ۱۹۲۰ رخ داد، به‌گونه‌ای که در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۴ به اعزام نیروی نظامی جهت شکل‌دهی به تحولات انقلابی در این کشور نیز آمریکا به آمریکای لاتین در اوایل قرن بیستم به این دو مداخله نظامی تعرضات نظامی متوسل شد.[۳] محدود نشد، به‌گونه‌ای که حتی گسترده‌تر نیز گردید؛ مقامات واشنگتن بدون توجه به حقوق اقتصادی مردم سرزمین‌های شمال آمریکای لاتین و حوزه دریای کارائیب جهت تحکیم بخشیدن به منافع تجاری آمریکا یک‌رشته جنگ‌هایی را به راه انداختند که به جنگ‌های موز شهرت یافت. این جنگ‌ها نتیجه‌ای جز ویرانی و کشته شدن هزاران بی‌گناه در این منطقه برجای ننهاد به‌گونه‌ای که اساسی‌ترین حقوق مردم منطقه یعنی حق حیات مخدوش شد و با اتمام این جنگ‌ها و تقویت سیطره اقتصادی واشنگتن، در میان‌مدت و بلندمدت حق توسعه نیز در این منطقه زیر پا نهاده شد.[۴]

در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، به علت تحولات بین‌المللی ناشی از دوران بین دو جنگ جهانی و به‌ویژه رکود بزرگی که واشنگتن با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، سیاست‌های آمریکا در آمریکای لاتین بر تحکیم جایگاه اقتصادی و تجاری در این منطقه تمرکز یافت. ولی با آغاز جنگ سرد، مداخلات نظامی آمریکا در آمریکای لاتین بار دیگر از سر گرفته شد؛ مقامات آمریکایی با طرح دکترین «دفاع از نیمکره غربی» که نسخه به‌روزشده‌ای از دکترین مونروئه بود کوشیدند توجیه جدیدی را برای شکل دادن به حیات اقتصادی و سیاسی در آمریکای لاتین در جهت منافع خود و بی‌توجه به حقوق انسانی مردم آمریکای لاتین جعل کنند. آن‌ها نه‌تنها از زمان وقوع انقلاب در کوبا در سال ۱۹۵۹ مردم این کشور را آماج ظالمانه‌ترین تحریم‌های اقتصادی قراردادند، بلکه به بهانه مقابله با شیوع کمونیسم و جلوگیری از تکرار انقلاب کوبا در سایر کشورهای این منطقه با حرکت‌های آزادی‌خواهانه به‌شدت مقابله می‌کردند و حتی تغییر نظام سیاسی در این کشورها را نه‌تنها حق بلکه رسالت آمریکا معرفی می‌کردند. این سیاست آمریکا در دهه ۱۹۷۰ به اوج خود رسید. در این میان، می‌توان به حمایت آمریکا از کودتای نظامی ژنرال پینوشه علیه دولت مردمی سالوادور آلنده در شیلی در سال ۱۹۷۳ اشاره کرد.[۵]

این روند در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز ادامه داشت، به‌گونه‌ای که آمریکا به بهانه‌های متفاوت‌تری حقوق ملت‌های این منطقه را زیر پا نهاد؛ برای مثال، واشنگتن در سال ۱۹۸۹ به بهانه مبارزه با قاچاق مواد مخدر جنگ علیه مواد مخدر را در آمریکای لاتین به راه انداخت و در این راستا، به پاناما حمله کرد و رئیس‌جمهور این کشور را از قدرت سرنگون کرد، در جنگ جزایر فالکلند میان آرژانتین و انگلیس جانب لندن را گرفت و در جنگ‌های داخلی السالوادور و گواتمالا دخالت کرد. در دهه ۱۹۹۰ مقامات آمریکایی با بهره‌گیری از نهادهای اقتصادی بین‌المللی و منطقه‌ای از قبیل بانک جهانی درصدد برآمدند با تجویز استانداردهای نئولیبرالی سیطره اقتصادی خود بر آمریکای لاتین را تداوم و عمق بخشند. در هزاره جدید میلادی، با روی کار آمدن حکومت‌های مردمی در ونزوئلا، کوبا و اکوادور فشارهای سیاسی و اقتصادی آمریکا علیه این کشورها تشدید شد، به‌گونه‌ای که در کشوری مثل ونزوئلا عوامل آمریکایی در کودتا علیه دولت قانونی این کشور دست داشتند.

با این اوصاف، آمریکا طی دهه‌های متمادی حقوق بشر در آمریکای لاتین را به‌طور آشکار و نظام‌مند نقض کرده است. این سابقه منفی در تعارض آشکار با ادعای آمریکا در ارتباط با رهبری جهان آزاد و تعهد این کشور به دمکراسی و حقوق بشر است. علاوه بر این، ایالات‌متحده در پارهای موارد که نتوانسته است به مداخله مستقیم در دولت‌های ناهم‌سو با سیاست‌های خود دست زند به تهدید و تحریم علیه مردم این کشورها روی آورده است و با این اقدام استکباری و غیرانسانی، حق حیات و حق توسعه را از آن‌ها سلب کرده است. در این میان، می‌توان گفت که کوبا و ونزوئلا آماج بیشترین اقدامات ضد حقوق بشری آمریکا بوده‌اند.

کوبا کشوری است که ۴۰۰ سال در یوغ استعمار کشور اسپانیا بوده و بعد از جنگی که بین آمریکا و اسپانیا شکل گرفت، این دو کشور توافق کردند که کوبا را به‌اضافه تعدادی از جزایر دیگر به آمریکا واگذار کنند. زمانی که در سال ۱۹۵۹ انقلاب کوبا به نتیجه رسید و دولت کاسترو روی کار آمد، روابط دو کشور وخیم شد و از سال ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ روابط آن‌ها به‌طورکلی قطع شد. بر همین اساس کاسترو هم شرکت‌ها و اراضی آمریکایی‌ها را که در این کشور داشتند مصادره کرد و به همین دلیل رئیس‌جمهور وقت آمریکا روابط تجاری با کوبا را محدود کرد. درنهایت بعد از او جان کندی تحریم‌های دائمی علیه کوبا را امضا کرد و مردم کوبا را حدود ۵۰ سال تحت‌فشارهای زیادی قرار داد.

آمریکا طی دهه‌های متمادی حقوق بشر در آمریکای لاتین را به‌طور آشکار و نظام‌مند نقض کرده است. این سابقه منفی در تعارض آشکار با ادعای آمریکا در ارتباط با رهبری جهان آزاد و تعهد این کشور به دمکراسی و حقوق بشر است. علاوه بر این، ایالات‌متحده در پارهای موارد که نتوانسته است به مداخله مستقیم در دولت‌های ناهم‌سو با سیاست‌های خود دست زند به تهدید و تحریم علیه مردم این کشورها روی آورده است و با این اقدام استکباری و غیرانسانی، حق حیات و حق توسعه را از آن‌ها سلب کرده است.

نخستین اقدام محدودکننده اقتصادی ـ کاهش میزان واردات شکر از کوبا ـ در سال ۱۹۶۰ توسط دولت جمهوری‌خواه دوایت آیزنهاور بود که رسماً به دلیل روند ملی‌سازی انجام‌شده از طرف دولت انقلابی فیدل کاسترو، اعمال شد. در فوریه سال ۱۹۶۲، جان اف کندی آن‌را بسط داد و فرمانی برای تحریم صادر کرد.[۶] اثر تحریم بر اقتصاد کوبا غم‌انگیز بود. ایالات‌متحده همواره بازار طبیعی کوبا بوده است. در ۱۹۵۹،۷۳ درصد از صادرات جزیره به مقصد همسایه شمالی‌اش بود و ۷۰ درصد واردات آن از ایالات‌متحده می‌آمد.[۷] این مبادلات طی چندین هفته کاملاً قطع شد. در سال ۱۹۹۱، بلوک اتحاد شوروی دچار فروپاشی شد. ایالات‌متحده به‌جای عادی‌سازی روابط با کوبا، گزینه تشدید تحریم‌ها را برگزید: ازآن‌پس اعمال فشار به بهانه تسریع در برقراری دمکراسی و حمایت از احترام به حقوق بشر در دستور کار قرار گرفت. سه سال پس از به قدرت رسیدن جرج بوش [پدر] در سال ۱۹۹۲، کنگره آمریکا قانون توریسلی را تصویب کرد که به‌معنای بسط تحریم‌ها علیه مردم کوبا به بهانه ارتقای حقوق بشر بود. بنا بر نظر نماینده کنگره رابرت توریسلی، هدف، پاشیدن بذر بی‌نظمی در جزیره بود. این قانون به‌طور عمده به تحریم‌ها جنبه‌ای فرامنطقه‌ای می‌داد که قوانین بین‌المللی آن‌را ممنوع کرده است.[۸] همچنین در سال ۱۹۹۶ دولت کلینتون با امضای قانون« هلمز برتون» بر تحریم‌ها افزود. مجموعه این تحریم‌ها ضربات سختی را متوجه اقتصاد کوبا کرد و پیامدهای منفی برای شهروندان کوبایی به دنبال داشت.

هرچند اوباما در اواخر دوره ریاست جمهوری خود در جهت عادی‌سازی روابط با کوبا تلاش کرد تا برخی تحریم‌ها علیه هاوانا را لغو کند اما با روی کار آمدن دونالد ترامپ و تصمیم او به بازگشت تحریم‌ها علیه کوبا بار دیگر خصومت واشنگتن علیه این کشور مضاعف شد. همچنین آمریکا طی نزدیک به دو دهه اخیر و پس از روی کار آمدن هوگو چاوز رئیس‌جمهور پیشین ونزوئلا که سیاست‌هایش با ایالات‌متحده همسو نبود اقداماتی را در راستای سرنگونی دولت وی و خلفش نیکلاس مادورو انجام داده است که در این راستا می‌توان به حمایت از کودتا علیه چاوز در سال ۲۰۰۲ و تحریم شرکت ملی نفت ونزوئلا اشاره کرد.[۹] افزون بر این، آمریکا در اقدامات جدید خود علیه ونزوئلا تحریم‌های جدیدی را علیه مقامات این کشور اعمال کرده است؛ این تحریم‌ها به حدی شدید بوده‌اند که نقش چشمگیری در اوضاع اسفبار اقتصادی کنونی این کشور داشته‌اند. برای مثال، دولت ترامپ در جدیدترین اقدامات خصمانه خود علیه ونزوئلا در ۱۸ می ۲۰۱۷ تحریم‌های اقتصادی را علیه هشت عضو دیوان عالی این کشور وضع کرد.[۱۰]

این اقدامات آمریکا را باید از مصادیق نقض حاکمیت دیگر کشورها از طریق مداخله در امور داخلی آن‌ها دانست که چنانچه ذکر شد باهدف سرنگونی یک حکومت ناهم‌سو با واشنگتن صورت می‌گیرد، امری که البته به‌ویژه در منطقه آمریکای لاتین مسبوق به سابقه است.

پی‌نوشت‌ها

[۱] Juan Pablo Scarfi, “In the Name of the Americas: The Pan-American Redefinition of the Monroe Doctrine and the Emerging Language of American International Law in the Western Hemisphere, 1898-1933.” Diplomatic History 40#2 (2014) pp 189-218. 21 [2]. The 1903 Treaty and Qualified Independence, at: http://countrystudies.us/panama/8.htm [3]. John Womack, Jr. “The Mexican Revolution” in Mexico Since Independence, ed. Leslie Bethell. Cambridge: Cambridge University Press 1991, [4] US Military and Clandestine Operations in Foreign Countries – ۱۷۹۸-Present, Global Policy Forum, December 2005, at: https://www.globalpolicy.org/us-military-expansionand-intervention/26024.html [5]. Peter Kornbluh. “Chile and the United States: Declassified Documents Relating to the Military Coup, 11 September, 1973. [6]. Gary Clyde Hufbauer, Jeffrey J. Schott, Kimberly Ann Elliott, and Milica Cosic, Case Studies in Economic Sanctions and Terrorism, Peterson Institute for International Economics, October 2011, at: https://piie.com/publications/papers/sanctions-cuba-60-3.pdf [7]. Ibid [8] Lamrani Salim.Cuba, the Media, and the Challenge of Impartiality/published by Stella/Paris/2014 [9]. Eva Golinger, The Chavez Code: Cracking U.S. Intervention in Venezuela, 2006, at: https://www.amazon.com/Chavez-Code-Cracking-Intervention-Venezuela/dp/1566566479 [10] https://www.theatlantic.com/news/archive/2017/05/us-sanctions-venezuelas-supreme-court-judges/527358/

 

اسارتگاه‌های آمریکایی

نقض حقوق بشر در زندان گوانتانامو

در پی حملات انتحاری ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ در آمریکا و اعلام دکترین مبارزه جهانی با تروریسم دولت آمریکا زندان گوانتانامو[۱] را در پایگاه نظامی خود واقع در جزیره گوانتانامو احداث کرد تا کسانی را که در ارتباط با اقدامات تروریستی در نقاط مختلف جهان بازداشت می‌شوند، در این محل زندانی کند. [۲] در طی این سال‌ها، اخبار نگران‌کننده‌ای درباره انجام شکنجه در زندان گوانتانامو منتشر شده است، اقداماتی که به بهانه گرفتن اطلاعاتی از تروریست‌ها که می‌تواند به پیشگیری از انجام عملیات تروریستی و مرگ افراد بی‌گناه منجر شود توجیه می‌گردد. دراین‌ارتباط، می‌توان به مواردی از قبیل محرومیت از خواب، محرومیت حسی[۳]، زندان انفرادی ـ منزوی‌سازی،[۴] اعدام‌های ساختگی،[۵] خوراندن دارو،[۶] استفاده از سگ[۷] برای ایجاد هراس در میان زندانیان،[۸] سرحدهای دمایی،[۹] غرق مصنوعی،[۱۰] خوراندن اجباری غذا،[۱۱] روش‌های روان‌شناختی،[۱۲] اشاره کرد.

مشکلات زندانیان گوانتانامو حتی پس از آزادی آن‌ها از این بازداشتگاه نیز ادامه دارد، بسیاری از آن‌ها امکان ورود به کشورهای خود را نمی‌یابند؛ برای مثال، «عبدالمالک وهاب الرحبی» زندانی ۳۷ ساله گوانتانامو که در اصل اهل کشور یمن است، پس از آزادی به‌جای آنکه به کشورش فرستاده شود، به مونته‌نگرو منتقل شد. این در حالی است که وی طی ۱۴ سال حبس در گوانتانامو هرگز به هیچ جرمی متهم نشده بود. برخی از زندانیان گوانتانامو نیز که به کشور دیگری منتقل‌شده‌اند با مشکلات اجتماعی فراوانی در کشور میزبان مواجه‌اند. در این رابطه، «خوزه موخیکا» رئیس‌جمهور اروگوئه در تاریخ ۱۳ فوریه ۲۰۱۵ طی سخنرانی هفتگی رادیویی خود اعلام کرد ۶ تن از زندانیان» گوانتانامو«که در این کشور پناهنده شده‌اند، از مشکلاتی چون ناتوانی در تطبیق یافتن با محیط رنج می‌برند، زیرا به مدت ۱۳ سال در انزوا و شرایط نامساعد زندگی کرده‌اند. وی همچنین تصریح کرد آن‌ها با فرهنگ اروگوئه بسیار بیگانه‌اند و با یادگیری زبان نیز مشکلاتی دارند. زندانیانی که مورد بی‌عدالتی‌های وصف‌ناپذیری قرارگرفته‌اند، هنوز هم باید پیامدهای انزوای خود را تحمل کنند تا بتوانند خود را با محیط تطبیق دهند. [۱۳]

افزون بر این، رفتار غیرانسانی آمریکایی‌ها با زندانیان گوانتانامو که برخی از آن‌ها اساساً بی‌گناه زندانی‌شده بودند، آن‌ها را به طعمه‌های مناسبی برای گروه‌های تروریستی همچون داعش تبدیل کرده است. به گفته دکتر محمدعلی شاه موسوی، پزشک افغانستانی که ۴۰ ماه را در بند آمریکایی‌ها در زندان‌های بگرام و گوانتانامو گذرانده است، هرچند اکثر زندانیان گوانتانامو افراد معمولی بودند، اما اقلیتی از طالبان و القاعده نیز در زندان گوانتانامو حضور داشتند و اقدام به ترویج عقایدشان در میان افراد عادی می‌کردند. با توجه به بذر نفرتی که در زندان از آمریکایی‌ها در دل زندانیان کاشته می‌شد و نیز آموزش‌های وهابی که عناصر طالبان و القاعده به زندانیان می‌دادند، زمینه شکل‌گیری افراطی‌گری در آن‌ها فراهم می‌شد، به‌نحوی‌که اکثر افغانستانی‌هایی که از زندان گوانتانامو آزادشده‌اند به گروه‌های افراطی و حتی داعش، پیوسته‌اند. [۱۴]

از این گذشته، بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط وزارت دفاع آمریکا و نشریه نیویورک‌تایمز سه شهروند ایرانی به نام‌های جعفر میرزایی، بختیار بامری، محمد انورکرد در بازداشتگاه گوانتانامو زندانی بوده‌اند. هر سه این زندانیان آزادشده‌اند که دو نفر آن‌ها به ایران و یک نفر به افغانستان منتقل‌شده‌اند. طبق اسناد هیچ‌یک از سه زندانی با القاعده یا طالبان ارتباطی نداشته‌اند که این نمونه دیگری از تضییع حقوق شهروندان ایرانی توسط دولت آمریکاست. [۱۵]

موارد نقض فاحش حقوق بشر در زندان گوانتانامو در سال ۲۰۱۷ نیز تداوم داشته است؛ برای مثال، دولت ترامپ هیچ زندانی را از زندان گوانتانامو آزاد نکرد و هیچ زندانی را به فهرست انتظار برای انتقال به کشور متبوعش یا انتقال به کشور ثالث اضافه نکرد. علاوه بر این، مقامات آمریکایی همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد وضعیت زندانیان مظنونی که بدون هیچ اتهامی در بازداشت هستند ارائه نمی‌کنند و این در حالی است که همچنان شکل‌های متعدد شکنجه در این زندان در حال انجام است. [۱۶]

زندان‌های مخفی آمریکا در سراسر جهان

در سال‌های اخیر، گزارش‌هایی منتشر شده است که نشان می‌دهد آمریکا در نقاط مختلف جهان دارای زندان‌های مخفی است که به جهت واقع‌شدن آن‌ها در خارج از خاک این کشور حقوقی که در قوانین ایالات‌متحده برای زندانیان مشخص‌شده است بر آن‌ها اعمال نمی‌شود. [۱۷]در این رابطه، می‌توان به زندان سیا در سومالی اشاره کرد که در زیرزمین آژانس امنیت ملی این کشور در موگادیشو قرار دارد. اما این وضعیت فقط مختص کشورهای آفریقایی و کشورهای عقب نگاه داشته شده نیست. در ژوئن سال ۲۰۰۷ میلادی، دیک مارتی، سیاستمدار و دادستان دولتی سابق سوئیس در گزارشی خطاب به شورای اروپایی عنوان کرد که سیا از سال ۲۰۰۳ – ۲۰۰۵ میلادی در برخی کشورهای اروپایی مانند لهستان و رومانی به احداث بازداشتگاه‌های مخفی دست‌زده است.

همچنین به دلیل افزایش انتقادات در خصوص زندان گوانتانامو و به‌منظور اجتناب از پیگرد قضایی، نیروی دریایی آمریکا زندان‌های سری دیگری را در آب‌های بین‌المللی یعنی در خارج از حوزه اقتدار قضایی ایجاد کرده است. تا سال ۲۰۱۵ سه فروند از این کشتی‌ها توسط انجمن بریتانیایی Reprieve شناسایی‌شده که عبارت‌اند از Peleliu USS, Bataa USS, Ashland USS. پرواضح است که وجود این تعداد زندان مخفی، آن‌هم خارج از حوزه اقتدار قضایی ایالات‌متحده، بسترساز نقض مکرر ۴ حقوق بشر در این زندان‌هاست. [۱۸]

عدم عضویت آمریکا در مجامع/کنوانسیون‌های حقوق بشری

آمریکا، کشوری که مدعی پیشبرد اهداف سازمان ملل متحد و رعایت حقوق انسانی است، هنوز به مهم‌ترین کنوانسیون‌های مرتبط با حقوق بشر نپیوسته و به بهانه‌های متعدد از الحاق به معاهدات حقوق بشری خودداری کرده است. آمریکا تاکنون به عضویت کنوانسیون حقوق کودک؛ کنوانسیون حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی؛ پروتکل اختیاری کنوانسیون منع شکنجه؛ کنوانسیون بین‌المللی حمایت از افراد در برابر ناپدید شدن اجباری؛ کنوانسیون بین‌المللی حمایت از حقوق تمام کارگران مهاجر و اعضای خانواده‌های آن‌ها؛ کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان؛ کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان و کنوانسیون حقوق بشر بین‌المللی و کنوانسیون حقوق معلولان درنیامده است. علاوه بر این، به دلیل نگرانی از محاکمه رهبران و سربازان آمریکایی ناقض حقوق بشر در دیوان بین‌المللی کیفری از پذیرش اساسنامه این دادگاه بین‌المللی که در کنوانسیون رُم انعکاس یافته است خودداری کرده است. [۱۹] همچنین بر اساس اعلام کمیسیون حقوق بشر، آمریکا در هیچ‌کدام از اسناد حقوق بشری منطقه‌ای عضو نشده است. در مواردی هم که در کنوانسیونی واردشده است، قراردادهای حقوق بشری این کشور در کنگره تصویب نمی‌شود. آمریکا در کنوانسیون‌هایی مانند منع شکنجه و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی عضو نشده و اساساً آن‌ها را قبول ندارد، درحالی‌که این کشور بیشترین ادعای رعایت حقوق بشر در جهان را دارد، اما در سطح جهان کمترین عضویت در نهادهای حقوق بشری را داراست. [۲۰]

فرجام سخن

حقوق بشر ازجمله مباحثی است که در صورت عدم برخورد سیاسی، دوگانه، ابزاری و جانب‌دارانه با آن، می‌تواند در سطح جهانی متضمن بهبود شرایط زندگی ابنای بشر در ابعاد مختلف باشد. آمریکا همواره کوشیده است خود را الگوی تمام‌عیار اجرای بی‌کم‌وکاست حقوق بشر و احترام به دمکراسی معرفی کند. دولتمردان آمریکایی ادعا دارند در هیچ جایی از جهان نمی‌توان احترام و اجرای این اصول را مانند ایالات‌متحده مشاهده کرد. بر این اساس است که یک مأموریت ویژه را که همانا رهبری جهان برای دستیابی به دمکراسی واقعی و پایدار و تحقق مبانی و اصول حقوق بشر است برای خود قائل‌اند.

آمریکا در عرصه داخلی در تاریخ خود شاهد نسل‌کشی سرخپوستان و به بردگی کشیدن سیاه‌پوستان بوده و حتی امروزه نیز تبعیضات نژادی گسترده در این کشور به چشم می‌خورد، امری که در کنار تبعیضات دینی گسترده، شرایط نامطلوبی را برای اقلیت‌های نژادی و مذهبی در آمریکا رقم‌زده است. صدور احکام ناعادلانه اعدام، وضعیت وخیم زندان‌ها به‌ویژه برای زنان و نقض حریم شخصی شهروندان توسط سرویس‌های امنیتی این کشور را نیز باید به موارد نقض حقوق بشر در آمریکا افزود. ممکن است در پاسخ، مقامات آمریکایی چنین مطرح کنند که برخی از موارد مذکور سیاست رسمی دولت ایالات‌متحده نبوده و تخلف از قوانین موضوعه این کشور است، اما حتی پذیرش این موضوع نیز از مسئولیت دولت آمریکا دراین‌ارتباط نمی‌کاهد. بالطبع، دولتی که در داخل قلمروی تحت حاکمیت خود با این میزان از نقض حقوق بشر مواجه است هرگز صلاحیت اظهارنظر پیرامون عملکرد سایر کشورها را دراین‌ارتباط نخواهد داشت.

در سطح بین‌المللی نیز بارها نقض حقوق بشر از سوی آمریکا در نقاط مختلف جهان مشاهده می‌شود. موارد بی‌شمار تجاوز به کشورهای مختلف و نقض حاکمیت سرزمینی آن‌ها، ارتکاب جنایات جنگی در اقصی‌نقاط جهان و حمایت از ناقضان حقوق بشر در موارد متعدد، که تنها نمونه‌هایی از آن‌ها در این گزارش ذکر شد، مؤید این ادعاست. نگاهی هرچند گذرا به کارنامه ایالات‌متحده در حوزه حقوق بشر به‌روشنی نشان می‌دهد که حقوق بشر و دمکراسی صرفاً ابزاری در دست دولتمردان آمریکایی برای اعمال فشار بر دولت‌های ناهم‌سو باسیاست‌های این کشور است. آمریکا از صلاحیت و صداقت لازم برای سخن گفتن از حقوق بشر برخوردار نیست؛ این کشور به دنبال دستیابی، حفظ و تداوم سلطه خود برجهان بوده و به‌منظور نیل به این هدف، از ابزارهای مختلفی ازجمله ادعای حمایت از اصول و مبانی حقوق بشر و رشد و گسترش دمکراسی بهره‌برداری می‌کند.

پی‌نوشت‌ها

۱. بازداشتگاه گوانتانامو نام زندانی است در خلیج گوانتانامو در جنوب شرقی جزیره کوبا که در اختیار ارتش آمریکا قرار دارد. این پایگاه طبق قرارداد بین آمریکا و کوبا، از سال ۱۹۰۳ در اجاره نیروی دریایی آمریکا بوده و اگرچه پس از انقلاب کوبا در دهه ۱۹۵۰، دولت آن کشور خواستار لغو این اجاره‌نامه شد، اما آمریکا با این درخواست موافقت نکرده و هرساله چک مبلغ اجاره را برای دولت کوبا می‌فرستد و دولت کوبا هم از نقد کردن آن خودداری می‌کند. ۲. این افراد که دارای تابعیت آمریکایی نیستند، در مناطق مختلف جهان دستگیرشده‌اند و تحت عناوینی مانند» اشخاص متخاصم غیرارتشی «به گوانتانامو فرستاده‌شده‌اند. در یک‌زمان، بیش از هفت‌صد تن از آنان در این محل زندانی بودند. ازآنجاکه آمریکا این افراد را» نظامی دشمن«نمی‌داند، آنان از حقوق اسیران جنگی برخوردار نیستند و ازآنجاکه نه تابعیت آمریکایی دارند و نه در خاک آمریکا دستگیر یا زندانی‌شده‌اند، در حوزه قضایی ایالات‌متحده قرار ندارند و مشمول حقوق بازداشت‌شدگان در قوانین آن کشور، مانند ایراد رسمی اتهام، دسترسی به وکیل مدافع در مراحل بازجویی و حق محاکمه از زمان فعال شدن بازداشتگاه گوانتانامو، شرایط زندانیان باعث شد تا دولت آمریکا با سریع و عادلانه نشده‌اند. تقریباً انتقادهای شدیدی در داخل و خارج، به‌خصوص از سوی سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر، مواجه شود. در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ میلادی، باراک اوباما، رئیس‌جمهور جدید ایالات‌متحده آمریکا، در دومین روز ورودش به کاخ‌سفید فرمان تعطیل شدن بازداشتگاه گوانتانامو و همچنین زندان‌های مخفی سیا را صادر کرد، اما این مراکز هیچ‌گاه تعطیل نشدند. ۳. http://thejusticecampaign.org/?page_id=273 از روش محرومیت ح سی برای ایجاد حس ترس، گم‌گشتگی و ایجاد حس وابستگی روان‌شناختی به فرد بازجو استفاده می‌شود. در دهه ۱۹۵۰ سازمان سیا پژوهشی درباره رفتار انسان و کنترل ذهن انجام داد. دکتر هب، روانشناس و استاد دانشگاه مک گیل پژوهش‌هایی بر روی افراد انجام داد و تلاش کرد با قرار دادن آزمودنی‌ها در اتاقک‌هایی با دستگاه تهویه مطبوع که به دستگاه‌های گوش‌پوش، دستکش و عینک‌های فضایی مجهز بودند در آن‌ها حالت‌هایی شبیه به روان‌پریشی ایجاد کند. افرادی که در این اتاقک‌ها قرارگرفته بودند بعد از گذشت ۲۴ ساعت توهم‌هایی از انواع مختلف، اعم از توهم‌های شنیداری، دیداری و غیره داشتند؛ بعد از گذشت ۴۸ ساعت شخصیت آن‌ها کاملاً از هم گسیخت و دچار حالت‌های شخصیت زدودگی شدند. افرادی که در چنین حالت‌هایی قرار می‌گیرند بیشتر آمادگی پذیرش دستورات و مطالبات فرد بازجو را به دست می‌آورند. ۴ . Ibid این روش بی‌رحمانه نیز آثار روان‌شناختی متعددی اعم از توهم، آسیب‌های هیجانی، هذیان و افت کارکردهای شناختی ) ذهنی (فرد را به همراه دارد. استفاده از زندان انفرادی برای بازجویی از فرد تحت» کنوانسیون منع شکنجه «،» کنوانسیون ژنو «و در کل قوانین بین‌المللی غیرقانونی محسوب می‌شود ۵ . Ibid. در قوانین بین‌المللی، اگر به‌دروغ به زندانی گفته شود که قرار است کشته شود، غیرقانونی است. ۶. آزمایش‌های پزشکی بر روی زندانیان پس‌ازآنکه در اردوگاه‌های نازی از آن‌ها به‌طور گسترده استفاده شد، غیرقانونی به‌حساب آمدند. استفاده از آزمایش‌های پزشکی به‌قصد بازجویی، با برنامه‌ای در سازمان سیا موسوم به برنامه MKULTRA در خلال جنگ سرد آغاز شد. در این روش عوامل زیستی و داروها روی افراد مورد آزمایش قرار می‌گرفتند تا درنهایت دارویی که باعث کنترل ذهن و تغییر رفتار فرد می‌شد، کشف شود. ارتش آمریکا در سال ۲۰۱۱ تأیید کرد که برای زندانیان از دوز بالایی از داروی» الریوم «استفاده کرده است که باعث آثار نورو روان‌شناختی) عصب روان‌شناختی (مانند افکار و رفتارهای خودکشی و روان‌پریشی شده است. ۷. https://www.theguardian.com/uk/2005/jan/02/usa.guantanamo حقوقدان وزارت دفاع آمریکا در سال » جیمهاینس «۲۰۰۲ با نوشتن یادداشتی رسمی استفاده از روش‌های محرومیت از خواب، قرار دادن زندانی در حالت‌های تنش‌زا، برهنگی و استفاده از سگ را مجاز اعلام کرد. ۸. http://www.antiwar.com/news/?articleid=8560 تحقیق در مورد ادعاهای مربوط به رفتار سوء اف.بی.آی (گزارش اشمیت) نشان داد که بازجویان نظامی در خلال فرآیند بازجویی از سگ برای ایجاد هراس در زندانیان استفاده می‌کردند. ۹. http://thejusticecampaign.org, Op.cit بسیاری از کشورها، از این روش برای شکنجه استفاده کرده‌اند. برای مثال، برزیلی‌ها در سال ۱۹۶۶ دمای سلول‌ها در گوانتانامو، در سال » سلول‌های سرد «را از آخرین حد گرمای ممکن به سردترین درجه می‌رساندند. استفاده از ۲۰۰۵ سازمان سیا مجاز شناخته شد. علیرغم این، از این روش پیش از آن‌هم» فنون هاینس «استفاده می‌شد، برای مثال در یادداشت نام گسترش‌یافته بازجویی «به‌عنوان بخشی از که دونالد رامسفلد آن را امضا کرد، این روش موجود بود.» ۱۰. https://www.theguardian.com/law/2015/oct/16/cia-torture-water-dousing-waterboard-like-technique این روش، یک شیوه قدیمی به‌خصوص در جنگ ویتنام بوده است. در این شیوه، قربانی را بر روی یک‌تخته یا سطح صاف ثابت می‌کنند. سپس صورت او را با یکپارچه می‌پوشانند، به‌طوری‌که سطح صورت، چشم‌ها، بینی و دهان کاملاً پوشیده باشد. سپس به‌تدریج کمی آب بر روی پارچه، پیشانی و روی صورت می‌ریزند تا پارچه نمناک شود و سپس کم‌کم بر مقدار آب البته بسیار مختصر می‌افزایند. به‌تدریج که رطوبت پارچه بیشتر می‌شود تنفس سخت‌تر به‌نظر می‌رسد و ظرف مدت بسیار کوتاهی بدون اینکه به‌واقع راه تنفس مسدود شده باشد قربانی احساس خفگی شدید کرده و در حقیقت مرگ را جلوی چشم خود می‌بیند. این شیوه به دلیل آثار شدید روانی که دارد منجر به Gag Reflex می‌گردد. در این رفلکس عصبی نرم گلو یا همان زبان کوچک مانع ورود هر چیزی به محوطه گلو می‌گردد. ۱۱. http://www.cleveland.com/opinion/index.ssf/2013/09/force-feeding_prisoners_tortur.html در این فرآیند به فردی که دست به اعتصاب غذا زده و یا به‌طورکلی میل به خوردن غذا ندارد، با واردکردن لوله‌ای پلاستیکی از راه بینی یا دهان، غذا را به‌زور به داخل معده وی هدایت می‌کنند. بنابر برخی گزارش‌ها در سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۱۳ که برخی از زندانیان زندان گوانتانامو دست به اعتصاب غذا زده بودند زندانبانان از این طریق تلاش کرده بودند تا اعتصاب غذای زندانیان را بشکنند. البته اقدامات نگهبانان گوانتانامو دراین‌ارتباط به خوراندن اجباری غذا محدود نشده از روش‌های دیگری همچون محروم ساختن زندانیان از آب آشامیدنی و کاهش شدید دمای سلول نیز استفاده‌شده بود. ۱۲. http://www.nytimes.com/2016/10/09/world/cia-torture-guantanamo-bay.html?_r=0 این روش‌ها، در کل برای ایجاد حالت‌های پرخاشگری، شخصیت زدایی روان‌شناختی و احساس‌های درماندگی و شکستن دفاع‌های روانی فرد مورداستفاده قرار می‌گرفتند. در این روش‌ها برای مثال از فرد زندانی خواسته می‌شد کتاب‌های کودکان را بخواند؛ در یکی از مواردی که افشا شد فرد بازجو برای شکستن مقاومت روان‌شناختی فرد ساعت‌ها برای او کتاب هریپاتر خوانده بود. این روش، باعث می‌شد زندانی‌ها تلقین‌پذیر شوند و در حالت‌های کودکانه قرار گیرند. ۱۳. projects.nytimes.com/guantanamo/detainees/37-abd-al-malik-abd-al-wahab 14. Guantanamo Inmate Database: Ali Shah Mousavi, Center for the Study of Human Rights in the Americas, June 15, 2008, at: http://humanrights.ucdavis.edu/projects/the-guantanamotestimonials-project/testimonies/prisoner-testimonies/guantanamo-inmate-database-ali-shahmousavi 15. http://projects.nytimes.com/guantanamo/country/iran 16. Full text: Human Rights Record of the United States in 2017, Xinhua| 2018-04-24, at: http://www.xinhuanet.com/english/2018-04/24/c_137134060.htm 17. Jeremy Scahill Reveals CIA Facility, Prison in Somalia as U.S. Expands Covert Ops in Stricken Nation, July 13, 2011, at: https://www.democracynow.org/2011/7/13/jeremy_scahill_reveals_ cia_facility_prison 18. https://www.opensocietyfoundations.org/fact-sheets/investigations-cia-renditions 37 19. .https://www.state.gov/j/gcj/icc/ 20.https://treaties.un.org/pages/ViewDetails.aspx?src=TREATY&mtdsg_no=IV-9-b&chapter=4&clang=_en
برچسب ها
مشاهده بیشتر

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لطفا سوال مقابل را پاسخ دهید ؟ *

Close