ابهراستان زنجانایجرودایرانخدابندهخرمدرهزنجانسلطانیهطارمماهنشانورزشی

دور باطل ورزش قهرمانی در زنجان

برای نوشتن از ورزش زنجان باید تا حد بسیار زیادی در بطن داستانش قرار بگیری. به هر حال اصل بی تغییر و ابدی فضایی ست که خواه ناخواه و خوش آیند یا ناخوش آیند بر ورزش استان حاکم بوده و هنوز نیز ادامه دارد. فضایی که در آن نخبه پروری و توجه به قهرمان همیشه نادیده گرفته شده و فراموش می شود. بر همین اساس بیشتر قهرمانان ورزشی در استان چون ستاره های دنباله دار در دوره های کبیسه‌ای دیده می‌شوند و تمام!
در دوره ای نه چندان دور ورزش اول استان و زنجان بدمینتون بود و قهرمانان ملی در سطح اول این ورزش در این شهر رشد کردند و موفق بودند. بچه هایب از جنس مردم عادی و از قشر متوسط جامعه. امثال برادران عربی و نسیمی و ولی دروی و … خیلی های دیگر که هم نسل و سن ما بودند. امروز این ورزشکاران کجا هستند؟!
انتظار داشتم در روزهای برگزاری مسابقه های بین المللی فجر از آن ها بیشتر بشنوم و بخوانم. رسانه‌های ما اما با این بهانه هم سراغ این قهرمانان ملی و قدیمی این ورزش نرفتند. در هیچ کدام از رسانه ها ردی از آنان که بارها برای کشور ومردمشان افتخار آفرینی کردند ندیدم. آنانی که هم زمان با میادین ورزشی در میدان جنگ و نبرد دفاع مقدس هم بودند.
الگوهایی که امروز فراموش شده اند و چگونه انتظار داریم با چنین رفتاری جوانان جذب این ورزش شوند؟! اصولن تا امروز آسیب شناسی شده که چرا بعد از سال ها سروری در این ورزش قافیه را باختیم؟! چرا نخبه پروری نشد و استعدادهای این ورزش شناسایی و حمایت نشدند؟!
در مسابقه های بین المللی فجر چند نفر از این ورزشکاران تجلیل شدند؟! آیا نسل جدید آن ها را می شناسند؟! رسانه ی ملی چرا سراغ این قهرمانان ورزشی نمی رود؟! سال ها پیش در تنها برنامه ی ورزشی که هفته ای یک بار از تلویزیون زنجان پخش می شد هر بار با چند تن از این قهرمانان مدال آور قدیمی( حتی ورزشکاران معلول و جانباز. ) گفتگو می شد که چند برنامه اش را به شخصه گزارش کرده بودم. این روزها برای یاد کردن از آن ها چه کرده ایم؟!
بدمینتون زنجان تنها ورزشی نیست که از اول بودن در کشور به رده های پایین سقوط کرده و با چنین رفتاری آخرین آن هم نخواهد بود. این روزها که ووشو در حال سروری ست نگران قهرمانانش باشیم.
ورزش های دیگری هم داشته ایم که درخشیده اند و خیلی زود محو شده اند. نام بردن از آن ها دردی دوا نمی کند. اما زخم تیم فوتبال شهاب زنجان را هنوز می توان در تن و روح ورزش استان دید و حس کرد. واترپلو هم داستان مشابهی دارد. با این حساب آیا نباید این روزها نگران تکواندو بود و لابد در آینده ی نه چندان دور دلواپس ووشو؟
در یک کلام اگر بنا باشد به موفقیت های مقطعی و لحظه ای که نه حاصل برنامه ریزی که نتیجه ی حضور موقت افرادی موفق در رده های مربیگری و ورزشکاری هستند دلخوش کنیم این دور باطل همچنان تکرار خواهد شد. ورزش نیاز اصلی اش برنامه ریزی هدفمند و حمایت ادامه دار است. بدون این دو اصل مهم صحبت درباره ی اصل های دیگر باد هواست.

سعید مالکی

بر چسب ها

پیشنهاد سردبیر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا سوال مقابل را پاسخ دهید ؟ *

Close