چرا سلبریتی های میلیاردی مالیات نمی دهند؟ / بلوای بازیگران و خواننده ها با مطرح شدن مالیات! + عکس

لینک کوتاه مطلب : http://zanjansahar.ir/?p=9993
سینما هنر هفتم و کلکسیونی از تمام هنرها است، هنری که تقریبا ۱۰۰ سال از تاریخ جهان را به خود اختصاص داده است و دنیا را به خود درگیر کرده است.

سینما به بزرگترین تریبون و سکوی پرتاب برای هنرمندان تبدیل شده است، تا پیش از این چنین شرایطی برای هنرمندان فراهم نبوده است؛ یعنی هنرمندان بسیار کمی پیدا می شدند که به شهرت برسند اما مسئله مهم تر از آن، این بود که همین تعداد اندک هم تقریبا پس از مرگ به شهرت می رسیدند و به همین دلیل آثارشان پس از مرگشان ارزشمند می شد و درآمد زیادی برای دیگران داشت و هنرمند در زمان حیات با مشقت و سختی زندگی خود را می چرخاند و نهایتا در فقر مالی دنیا را ترک می کرد.

سینما اما این فرصت را برای هنرمندان بسیاری فراهم کرد که در زمان حیات هم به شهرت و هم به ثروت برسند، این موضوع آن قدر پررنگ و لعاب شد که هنرمندان دیگر که در حوزه هایی غیر از سینما فعالیت داشتند نیز به این سمت و سو سوق داده شدند و برای دیده شدن و همچنین کسب درآمد بالا راغب شدند که سری به سینما و دنیای پر زرق و برق آن بزنند.

درآمدهای چندصد میلیونی و گاها میلیاردی بازیگران در جهان مورد توجه مردم بوده و هست، بازیگران سینمای ما نیز از این قاعده مستثنا نیستند اما نکته جالب توجه این است که بازیگران ما همیشه در حال نالیدن و معترض به شرایط موجود اقتصادی خودشان هستند، انتظار دارند که چنان تافته ای جدا بافته با آنان برخورد شود؛ از سوی دیگر همیشه خودشان را از مردم و در کنار مردم می دانند اما زمانی که پای منافع خودشان به میان می آید شرایط تغییر می کند و گویی دیگر مردمی برایشان مطرح نیست و دغدغه آن ها را ندارند.

مالیات یکی از مسائلی است که  سلبریتی ها همیشه بر سر آن جنگ داشته اند و خودشان را مبری از این مسئولیت شهروندی دانسته اند، در حالی که تمام مردم جامعه در این دایره گنجانده شده اند و همگی موظف به پرداخت مالیات (در چارچوب قوانین تعیین شده) هستند، از فقیر ترین و کارمند های ساده گرفته تا قشر ثروتمند جامعه شامل این قانون می شوند، اما چرا هنرمندان که درآمدهای بالایی دارند باید از مالیات معاف باشند؟

رضا کیانیان یکی از بازیگران سرشناس سینمای ایران در مورد درآمد بازیگران سینما گفته است که “در هیچ جای جهان از بازیگر سینما نمی پرسند چقدر درآمد دارد”، این حرف اشتباه است، زیرا که جهان هنرمندان نیز مانند سایر شهروندان آن هر کشوری موظف به پرداخت مالیت هستند، پرداخت مالیات نیز ملزم به شفافیت مالی است، یعنی باید میزان درآمد فرد مشخص و شفاف باشد تا برای آن مالیاتی در نظر گرفته شود.

پردرآمدترین بازیگران جهان چه کسانی هستند؟

مجله فوربس هر سال پردرآمدترین بازیگران سال را معرفی می‌کند. مبدا این دسته‌بندی اول ژوئن و میزان دستمزدی است که بازیگران طی یک سال کسب کرده‌اند.

در رده‌بندی سال ۲۰۱۹، نام دواین جانسون که با نام «راک» شناخته می‌شود، قرار دارد. او که از دنیای ورزش به سینما آمده، طی چند سال گذشته نامش در لیست پردرآمدهای این حوزه بوده و حالا خودش صدرنشین شده است. او درآمد ۸۹ میلیون و ۴۰۰ هزار دلاری از فیلم‌های «جنگ با خانواده» و قسمت جدید «سریع و خشمگین» دریافت کرده است.

بعد از او نام کریس همسورث و رابرت داونی جونیور قرار گرفته که هر دو در قسمت پایانی «انتقام‌جویان» حضور داشتند. درآمد هر دو از این فیلم به ترتیب ۷۶ میلیون و ۴۰۰ هزار دلار و ۶۶ میلیون دلار بوده است. این ها نمونه هایی از شفافیت مالی برخی از بازیگران بین المللی است که به راحتی میزان درآمدشان قابل بررسی است و هیچ اعتراضی نیز از جانب کسی وجود ندارد.

محمد هادی سبحانیان اقتصاددان گفت: در بحث معافیت های مالیاتی ما واقعا الان در قانون مالیات های مستقیم معافیت هایی داریم که با هیچ منطقی سازگار نیست. الان همه بازیگران و همه هنرمندان از پرداخت مالیات معاف هستند. با چه منطقی فردی که برای یک فیلم سینمایی یا برگزاری یک کنسرت، یک میلیارد یا چند میلیارد درآمد کسب می کند، باید از مالیات معاف باشد.

مسئله دیگری که معافیت مالیاتی هنرمندان به دنبال دارد، وضعیت پول های هنگفت و بدون منبعی است که به سینما تزریق می شود؛ وقتی که مالیاتی برای هنرمندان در نظر گرفته نمی شود در پی آن شفافیت مالی نیز برای اننا وجود نخواهد داشت و این انگیزه ای برای اختلاسگران و مفسدان اقتصادی به وجود می آورد تا پول های باد آورده خود را در سینما تطهیر کنند و با خیال آسوده ثروت اندوزی کنند؛ اگر درآمد هر کس مشخص باشد قطعا نمی تواند یک شبه ز صفر به صد برسد و اگر این گونه شد باید برای آن پاسخگو باشد، هنرمندانی که خود را چراغ راهی برای جامعه خویش می دانند نباید چنین فرصتی را برای مفسدان اقتصادی فراهم کنند.

چرا بازیگران از پرداخت مالیات معاف هستند ولی کارگران باید مالیات بدهند؟

دانلود کنید

 

سلبریتی‌‍‌ها،میلیاردرهایی معاف از مالیات!

حامد عنقا درواکنش به خبر دستمزد ۴۰۰میلیونی یک بازیگر، خیلی صریح تاکید کرد: «۴۰۰ میلیون؟ این بزرگوار برای یک سریال شبکه نمایش خانگی یک‌میلیارد تومان گرفته است.

در روزهای اخیر و پس از مصاحبه برخی سینماگران، بازهم بحث قدیمی دستمزد نجومی تعدادی از بازیگران داغ شده است.در سه، چهار سال اخیر و پس از رونق نسبی سینمای ایران در گیشه و قدرتمند شدن چرخه اقتصادی سینما، تعدادی از ستاره‌های سینما به‌طور قابل توجهی رقم دستمزدشان را بالا بردند. کار به جایی رسید که برخی از این سلبریتی‌ها برای بازی در یک فیلم تا یک میلیارد تومان دستمزد طلب می‌کردند. این رویه باعث ایجاد یک رقابت پنهان بین ستاره‌های سینما در هنگام عقد قرارداد در پروژه‌های مختلف شد. البته از نقش تعدادی از تهیه‌کنندگان در بالا رفتن بی‌رویه دستمزد بازیگران نمی‌توان گذشت. این رقابت در بالا رفتن دستمزد با داغ شدن کاسبی شبکه نمایش خانگی بیش از پیش رونق پیدا کرد به‌طوری‌که شنیده بودیم چند ستاره برای بازی در یک سریال شبکه نمایش خانگی ماهانه چند صدمیلیون تومان دریافت کرده‌اند.

یادمان نرود قانون ناقص و قابل انتقاد معافیت فعالیت‌های فرهنگی از مالیات نیز نقشی اساسی در این پدیده دارد. قانون‌گذار فراموش کرده در بین فعالان فرهنگی هستند کسانی که در طول سال چند میلیارد تومان درآمد مستقیم و غیرمستقیم دارند. چرا باید یک بازیگر با درآمد چند میلیاردی که همیشه از شرایط اقتصادی کشور ناله می‌کند معاف از مالیات باشد و یک کارمند ساده دولت قبل از واریز حقوق خود، مالیاتش به‌طور سیستماتیک کسر شده باشد؟ این سوژه مهم قبلاً توسط «صبح‌نو» از نمایندگان مجلس شورای اسلامی پیگیری شده بود که البته متاسفانه تا به امروز به نتیجه عملی نرسیده است. این قانون ناقص شاید روی کاغذ رقم زیادی را به درآمدهای مالیاتی کشور اضافه نکند اما قطعاً تبعات روانی زیادی را برای جامعه خواهد داشت. حالا در روزهای گذشته دو مصاحبه از اهالی سینما باعث شد تا بحث این دستمزدهای نجومی خبرساز شود. چرایی بالارفتن بی‌ضابطه دستمزدها، عدم عدالت بین بازیگران مختلف، منطقی نبودن دستمزد برخی بازیگران با توجه به فروش فیلم‌های آن‌ها و چرایی معافیت مالیاتی بازیگران پردرآمد، مواردی است که در ادامه این گزارش به آن‌ها اشاره خواهد شد.

نوید محمدزاده با تصویری از مرلین مونرو روی لباسش. مونرو بازیگر مشهور سینما با جان اف کندی سی و پنجمین رئیس جمهور آمریکا و برادرش به صورت همزمان رابطه داشت.

بی‌عدالتی‌دردستمزد

چند روز پیش آقای بهزاد فراهانی که در سریال رمضانی «دل‌دار» نقش‌آفرینی کرده بود، به موضوع دستمزد بالای بازیگران ورود کرد. بهزاد فراهانی در نشست خبری سریال «دل‌دار» از دستمزد بالای برخی بازیگران انتقاد کرد. او همچنین از رویه‌ای که تلویزیون این روزها پیش گرفته است، گلایه کرد. فراهانی گفت: «حد فاصل «هزار دستان» علی حاتمی تا سریال‌های حال حاضر تلویزیون بسیار زیاد است و اگر درام نویسی به مشکل خورده، مقصر تلویزیون است. دستمزدها چقدر بالا رفته که نوید محمدزاده باید یک میلیارد تومان بگیرد و دستمزد من با این سابقه کار ماهی ۲۰ میلیون است؟ این موضوع به‌دلیل ندانم‌کاری جامعه و مسوولان است و به همین دلیل است که نمی‌توان خروجی خوبی داشت و این مدیران رسانه ملی هستند که آن‌طور که باید برای تلویزیون هزینه نمی‌کنند.» این حرف‌های صریح فراهانی و اشاره‌اش به نویدمحمدزاده نکات جالبی را دربر داشت. نکته مهم صحبت‌های بهزاد فراهانی به جز اشاره به دستمزد بالای برخی بازیگران، نشان‌دهنده اختلاف عجیب و غریب دستمزد بازیگران بایکدیگر بود. اگر این موضوع به همین صحبت‌ها و درد ودل‌های بهزاد فراهانی محدود می‌شد، احتمالاً حاشیه زیادی در رسانه‌ها ایجاد نمی‌شد. اما بلافاصله یک گفت‌وگوی دیگر این حاشیه را داغ‌تر کرد.

یک‌میلیاردبرای‌هیچ!

میزگردی با حضور حامد عنقا تهیه‌کننده سریال «قلب یخی»، نادر معماری از مدیران موسسه دنیای تصویر هنر و سعید رجبی فروتن از بنیانگذاران شبکه نمایش خانگی در سازمان سینمایی، در کافه خبر برگزار شد. حامد عنقا درواکنش به خبر دستمزد ۴۰۰ میلیونی یک بازیگر برای یک ماه بازی در سریال شبکه نمایش خانگی، خیلی صریح تاکید کرد: «۴۰۰ میلیون؟ این بزرگوار برای یک سریال شبکه نمایش خانگی یک‌میلیارد تومان گرفته است به طور ماهانه.» جالب اینکه دو مهمان دیگر هم این رقم را تائید کردند. به گزارش خبرآنلاین، البته رجبی فروتن تاکید داشت که با نظام دستوری نمی‌توان جلوی پرداخت‌های این‌چنینی را گرفت و تنها باید اتحادیه‌های صنفی و خود تهیه‌کنندگان جلوی این نظام پرداخت را بگیرند تا این پرداخت‌ها با بخشنامه‌ها زیر میزی نشوند. جالب‌تر اینکه این دریافت‌ها بر خلاف دستمزد کارکنان دولت معاف از مالیات هم هستند و بازیگری این رقم را می‌گیرد که به گفته پخش‌کنندگان، سلبریتی بفروش هم نیست و البته او تنها یکی از گران‌های سینمای ایران است.

زخم‌برپیکره‌سینما

پس از سر و صدای این مصاحبه‌ها برای پیگیری دوباره دلیل معافیت مالیاتی بازیگران، با یکی، دو نفر از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی تماس گرفتیم؛ اما متاسفانه این نمایندگان که ظاهراً اهمیت زیادی برای این معضل قائل نبودند از مطرح نشدن این مساله در کمیسیون‌های تخصصی مجلس خبر دادند. ظاهراً موج رسانه‌ای اهمیت این قانون ناقص به قدری نبوده که نمایندگان به اهمیتش پی‌ببرند. ولی مورد بعدی دلیل بالارفتن بی‌رویه دستمزد برخی بازیگران است. آیا این افزایش دستمزد سیری منطقی دارد؟ آیا خروجی این بازیگران برای پروژه‌ها به اندازه دستمزدشان است؟ آیا باید این حقیقت عجیب را که یک بازیگر نفروش ماهی یک میلیارد دستمزد دریافت کرده را باور کنیم؟ نقش سازمان سینمایی در این بین چیست؟ آیا وقت آن نرسیده که متولی سینمای ایران، با یک کار پژوهشی و کارشناسی دقیق فکری به حال بازار شلخته مذکور کند؟ به این موضوع اشاره کردیم که در این سال‌ها رقابت چشم بسته تهیه‌کننده‌ها برای جذب ستاره‌ها در پروژه‌های‌شان یکی از دلایل اصلی بالارفتن دستمزد این بازیگران بوده است. البته قطعاً اگر در یک پروژه، فردی به معنای واقعی کلمه تهیه‌کننده و صاحب اثر باشد بعید است که این بدعت و ریسک را بپذیرد. همه می‌دانیم چند وقتی است که تهیه‌کننده‌ها صرفاً در حد استفاده از کارت تهیه‌کنندگی‌شان در یک پروژه سهم دارند. سرمایه و مالک اصلی پروژه، متعلق به سرمایه‌گذار است. سرمایه‌گذار ثروتمندی که نه منشأ پولش مشخص است و نه ظاهراً اهمیتی به بازگشت سرمایه می‌دهد. دستمزدهای نجومی ستاره‌های سینما در حالی است که بسیاری از پروژه‌ها در گیشه به سود نمی‌رسند. همین نگاه به سینما روزبه‌روز باعث نازل شدن سطح کیفی آثار می‌شود. شبیه به وضعیتی که در حال حاضر رخ داده است. فیلم‌هایی با انواع و اقسام ستاره -البته فقط در اسم- که نه سرگرم می‌کنند و نه جایگاه هنری ارزشمندی دارند. زمان زیادی لازم نیست که سینما متوجه بشود این چرخه معیوب و مریض چه آسیبی به آن وارد خواهد کرد. شاید تنها برنده این چرخه مسموم، تعداد اندکی بازیگر باشند که مشغول پرکردن جیب‌هایشان هستند.

بازیگران ایرانی برای هر فیلم چقدر پول می‌گیرند؟

وسوسه دنیای شیرین بازیگری برای تمام کسانی که دوست دارند روزی مقابل دوربین قرار بگیرند، تنها به دلیل شهرت و محبوبیت آن نیست. اخباری که مخصوصا طی سال‌های اخیر از میزان دستمزد بازیگران به گوش می‌رسد، خود به دلیلی تبدیل‌شده که شعف دوستداران هنرپیشگی را برای رسیدن به این رویای شیرین، دوچندان کرده است.

در این سال‌ها، بازیگران، فارغ از تمام امتیازهایی که سبب می‌شد مورد توجه عموم مردم باشند، حالا به‌واسطه دستمزدهایی که می‌گیرند، فاصله معناداری با طبقه متوسط جامعه پیدا کرده و به قشری مرفه تبدیل شده‌اند. این اصل نه اینکه تنها متعلق به سلبریتی‌ها و استارهای سینما باشد، بلکه بازیگران نقش‌های مکمل را نیز دربرمی‌گیرد. شدت رشد دستمزد بازیگران طی یکی، دو سال اخیر و اخبار گوشخراشی که در این باره شنیده می‌شود، حاکی از فاصله گرفتن دستمزد بازیگران به نسبت دیگر صنوف تولید یک فیلم سینمایی است.

اینکه برخی بازیگران می‌توانند در سهم فروش یک فیلم سهیم باشند اما دیگر صنوف نه، اینکه یک بازیگر می‌تواند تقاضای دریافت دستمزدش را به دلار  داشته باشد و دیگر صنوف نه، اینکه یک بازیگر می‌تواند هر روز غذای گرانقیمت دلخواهش را بخورد و دیگر صنوف نه و ده‌ها مورد تبعیض دیگر سبب‌شده تا بازیگران، به‌لحاظ رقم دریافتی و حتی جایگاهی که گروه برای آنها درنظر می‌گیرند، فاصله‌ای کیلومتری با اعضای دیگر شاخه‌های تولید یک فیلم داشته باشند.

با رشد افسارگسیخته تورم طی ماه‌های اخیر، هزینه تولید یک فیلم بالاتر رفته است. عمده این افزایش قیمت به‌دلیل بالا رفتن دستمزد بازیگران است تا جایی که در عمده موارد، نیمی از هزینه تولید یک فیلم، صرف دستمزد بازیگران آن کار می‌شود و نیمی دیگر نیز سهم دستمزد تمام عوامل فیلم به‌جز بازیگران و مراحل پست پروداکشن.

  ملاک دستمزد بازیگر چیست؟

آنچه از دستمزد بازیگران فهمیده می‌شود آن است که اعلام رقم برای حضور یک بازیگر در پروژه‌ای، ملاک و مشخصه خاص و ثابتی ندارد. بیشتر، رقمی است که از سوی بازیگر مطرح می‌شود و از سوی مدیر تولید یا تهیه‌کننده مورد چکش‌کاری قرار گرفته تا درنهایت به رقمی که روی آن توافق می‌کنند، برسند.

celebrity سلبریتی بازیگر ایرانی
celebrity سلبریتی بازیگر ایرانی

در دنیا، یک فرمول ثابت برای تعیین دستمزد وجود دارد و آن، عدم تعیین رقم دستمزد توسط بازیگران است. یکی از مزایای سیستم استودیویی هالیوود درکنار تمام نقدهایی که به آن وارد است، مکانیزه‌بودن سیستم دستمزدهاست. این‌طور نیست که یک بازیگر بخواهد یا بتواند ۲۰ درصد بیشتر از سال گذشته دستمزد بگیرد.

تمام ملاک‌ها معطوف به میزان اثربخشی آن بازیگر در آخرین فیلم اکران‌ شده‌اش است. مثلا ستاره‌ای چون «کریستین بیل» در گفت‌وگو با رسانه‌ها اعلام می‌کند که «دوست ندارد در خیابان‌ها بخوابد.» اشاره او به این حقیقت است که دوست ندارد با حضور در یک فیلم نفروش، دیگر، استودیوها به‌سراغ او نیایند و درنتیجه بی‌پول شود.

در ایران اما ملاک دستمزدها را خود بازیگران تشخیص می‌دهند. چندان ربطی هم به سال و تاریخ ندارد که بگویند چون سال ۹۷ این میزان را می‌گرفتیم، الان در سال ۹۸، باید ۲۰ درصد به آن مبلغ اضافه کنیم.

بیشتر یک رقم توافقی البته با رضایت بازیگر است. این رقم هم به عوامل متعددی ربط دارد. بیشترین میزان اصرار بازیگران روی دستمزدهای بالا درنتیجه دو علت به‌وقوع می‌پیوندد؛ یا فیلم آخر آنها فروش خوبی در گیشه داشته یا مطمئن هستند که کارگردان، اصرار ویژه‌ای دارد که تنها آن بازیگر در آن نقش بازی کند.

موارد زیادی در سینمای ایران به‌چشم می‌خورد که مدیر تولید با بازیگری بر سر دستمزد به توافق نرسیده، ولی چون کارگردان اصرار داشته که حتما آن بازیگر در فیلمش حضور داشته باشد، تهیه‌کننده بالاجبار تن به رقم مورد تقاضای بازیگر داده و با وی قرارداد بسته است.

این در حالی است که سینمای ایران سال‌هاست از شکل ستاره‌سازی خارج‌شده و مردم هم برای کمتر بازیگری اقدام به خرید بلیت می‌کنند. به‌عبارتی، عمده سلبریتی‌های سینمای ایران، کسانی هستند که سالن ولو کوچک فیلم خود را پر نمی‌کنند و درعوض دستمزدهای چند صدمیلیونی طلب‌کرده و آن را نیز به‌دست می‌آورند.

اینکه سیستم سینمایی کشور تا حدود زیادی مقهور بازیگران است به‌طوری که درصورت عدم‌فروش، همچنان اقبال بالایی از سمت کارگردان، تهیه‌کننده و حتی مخاطب متوجه آنهاست، نیازمند یک آسیب‌شناسی عمیق و البته وضع قوانین کارآمد اجرایی است که اجازه سردمداری غیرمنصفانه را به بازیگران ندهد.

بارها شنیده شده که برخی بازیگران در علت بالا بردن دستمزدشان به نسبت آثار قبلی عنوان کرده‌اند که ما پارسال گوشت می‌خریدیم اینقدر، الان می‌خریم اینقدر، اجاره‌خانه می‌دادیم اینقدر، الان می‌دهیم اینقدر، دلار می‌خریدیم اینقدر، الان می‌خریم اینقدر و… و این درحالی است که چنین شرایطی برای تمامی عوامل فیلم وجود دارد، حال آنکه چطور بازیگران دست به شخصی‌سازی این اتفاق‌ها می‌زنند، موردی است که توجیه عقلانی خاصی را نمی‌طلبد.

نکته جالب ماجرا آن است که وقتی بازیگری رقم غیرمتعارفی تعیین می‌کند، طبیعتا باید استناد کند به فروش فیلم‌های قبلی‌اش ولی در اینجا می‌گویند که بازیگران همه‌جای دنیا رقم‌هایی بسیار بالاتر می‌گیرند مثلا اگر دستمزد فلان بازیگر هالیوودی را به قیمت دلار امروز حساب کنیم، چیزی معادل ۲۰میلیارد تومان می‌شود بعد آن وقت آیا دستمزد ۷۰۰ میلیونی ما در قبال آن۲۰ میلیارد تومان زیاد است؟

این درحالی است که اکثر بازیگران ما، در تمام فیلم‌ها، چنین فرمول‌هایی را پیاده می‌کنند. حال آنکه نگاه حرفه‌ای آن است که بازیگران برای فیلم هنری (که گیشه‌پسند نیستند) دستمزدهایی به‌مراتب پایین‌تری می‌گیرند، اما بارها دیده شده که بسیاری از بازیگران سینمای ایران برای فیلم‌های هنری، دستمزدی به اندازه فیلم تجاری می‌گیرند و نه به ژانر فیلم نگاه می‌کنند و نه به نگاه کارگردان و تهیه‌کننده.

  اسپانسر: مسیری جدید و بدون ریسک برای افزایش دستمزد

این موردی است که طی یکی، دو سال اخیر حسابی گل کرده است. در سال‌های نه‌چندان دور، معاونت سینمایی، دخالت مستقیمی روی این مهم داشت که برخی از این دخالت‌ها، رسانه‌ای هم شد، اما این اتفاق طی یک، دو سال اخیر، شکل آشکارتری پیداکرده که هیچ مخالفتی هم با آن نمی‌شود.

بنابر این سیستم، بازیگر یک اسپانسر را به تهیه‌کننده معرفی می‌کند و پورسانت خود را همان اول برمی‌دارد. عرف بر آن است که ۲۰ درصد از کل بودجه‌ای که قرار است اسپانسر به پروژه‌ای تزریق کند، در همان ابتدای کار به‌حساب آن بازیگر واریز می‌شود. این درحالی است که این رقم، ارتباطی با دستمزد آن بازیگر نداشته و وی، دستمزد مرسوم خود را نیز دریافت می‌کند.

مثلا اگر بازیگری یک میلیارد سرمایه برای فیلمی جذب کند، معادل ۲۰ درصد این مبلغ یعنی ۲۰۰ میلیون را به‌عنوان پورسانت دریافت کرده و مثلا ۶۰۰ میلیون دستمزد معمول خود را هم می‌گیرد که با حساب کلی، عایدی او از آن فیلم، ۸۰۰ میلیون تومان می‌شود.

طبق عرف، بازیگر، پورسانت خود را همان ابتدای عقد قرارداد دریافت می‌کند. درمورد دستمزد هم عرف بر این است که یک‌سوم به‌ هنگام عقد قرارداد، یک‌سوم در زمان شروع فیلمبرداری و مابقی، قبل از اینکه کار آن بازیگر جلوی دوربین تمام شود، تسویه می‌شود.

متاسفانه در نبود قانونی مدون در حوزه ورود و معرفی اسپانسر، رقم‌های نجومی به برخی بازیگران پرداخت شده که زمینه‌ساز فسادهای دیگری از جمله پولشویی در آن پروژه می‌شود.

  انتشار جدول دستمزدها، خوشحالی بازیگران را به‌همراه دارد یا ناراحتی آنان را؟

این هم یک اصل نانوشته است که بازیگران علاقه چندانی ندارند دستمزد آنها رسانه‌ای شود. طبیعتا حق هم دارند چون مشمول حریم شخصی و قرارداد هم یک تعامل دوطرفه میان بازیگر و تهیه‌کننده است. اما وقتی قاعده دستمزدها تا این اندازه افسارگسیخته می‌شود که بازیگری برای یک ماه حضور در اثری، به اندازه ۱۰ سال حقوق یک کارمند و شاید هم بیشتر، دستمزد دریافت می‌کند، قاعدتا دیگر این حریم خصوصی و پنهان‌کاری‌ها توجیه عقلانی و شرعی ندارد.

وقتی درصد بسیاری از مردم، از فلان بازیگر می‌خواهند به‌واسطه دریافت دستمزد از اثری که به پولشویی متهم است، توضیح داده و آن بازیگر زبان به فحاشی و توهین باز می‌کند، قطعا باید اقدامات عملی مناسب و درخوری برای مقابله با وی صورت بگیرد.

این قضیه، آشکارا تبعیض بزرگی است که به‌نفع بازیگران و به ضرر بدنه سینما و دیگر صنوف زحمتکش آن در جریان است. وقتی یک متخصص مجبور می‌شود با ماهی پنج میلیون تومان در پروژه‌ای سینمایی حضور داشته باشد که بازیگرش ۷۰۰ میلیون دستمزد گرفته، آیا این جز تبعیض طبقاتی، می‌تواند معنای دیگری داشته باشد؟

قطعا انتشار جدول حدود دستمزد سلبریتی‌ها خوشایند آنها نخواهد بود. اما باید به این اتفاق مهم پشت‌پرده نیز اشاره کنیم که برخی از بازیگران، از انتشار چنین جدولی، ناراحت که نمی‌شوند هیچ، بلکه خوشحال هم می‌شوند چون برخی از این جداول، براساس اظهارات مدیران تولید بسته می‌شود و مثلا رقم کذایی قرارداد در آن جدول لحاظ می‌شود یعنی همان چیزی که بازیگر می‌خواهد و این سبب می‌شود تا بازیگر واقعا فکر کند که دستمزد او همین اندازه است. دیگر تهیه‌کنندگان هم تصور می‌کنند دستمزد جدید فلان بازیگر به همین اندازه بالا رفته است.

یکی از همین مدیران تولید که نخواست اسمش فاش شود، گفت انتشار این جدول باعث می‌شود که بازیگران با مشاهده جدول دستمزد، اقدام به افزایش دستمزد خود کنند، چون خود را از فلان بازیگر کمتر نمی‌بینند. این درحالی است که گاهی بازیگری که رقم قرارداد وی ۷۰۰ میلیون تومان بوده است و دستمزد واقعی‌اش ۵۰۰ میلیون، وقتی مقـابل مدیرتولید یا تهیه‌کنــنده‌ای نشسته که با وی دوستی دیرینه یا صمیمیتی دارد، به ۳۰۰ میلیون تومان هم رضایت می‌دهد.

درآمد ماهانه خوانندگان مطرح پاپ چقدر است؟

بلیت کنسرت خواننده‌هایی مانند ماکان‌بند، آرش و مسیح و بهنام بانی در حال حاضر بین ۶۰ تا ۱۲۰‌ هزار تومان برای هر صندلی تعیین شده است. اگر میانگین این رقم را ۹۰‌ هزار تومان در نظر بگیریم هر شب کنسرت خواننده‌های پاپ پرطرفدار چیزی حدود ۲۰۰‌ میلیون تومان فروش دارد.

سالن میلاد نمایشگاه بین‌المللی ۲‌هزار و ۱۰۰ صندلی دارد که معمولا تمام صندلی‌های کنسرت خواننده‌های محبوب به فروش می‌رسد. با در نظر گرفتن متوسط ۹۰‌هزار تومانی قیمت بلیت کنسرت این خوانندگان آنها در عرض یک شب چیزی حدود ۱۹۰‌میلیون تومان درآمد دارند.

نگاهی به برنامه کنسرت‌های آرش و مسیح در ۴ ماه گذشته یعنی اردیبهشت، خرداد، تیر و مرداد نشان می‌دهد که این خوانندگان در شهرهای مختلف ایران ۲۴ شب کنسرت برگزار کرده‌اند. اگر در بدبینانه‌ترین حالت ممکن میزان فروش بلیت‌های کنسرت این خواننده را حدود نصف درآمد آنها در تهران یعنی ۱۰۰‌ میلیون تومان در نظر بگیریم، متوجه می‌شویم که این دو برادر در ۴ ماه گذشته چیزی حدود ۲‌میلیارد و ۴۰۰‌میلیون تومان درآمد داشته‌اند. به عبارتی آنها ماهانه حدود ۶۰۰‌میلیون تومان درآمد به جیب زده‌اند اما بر اساس قوانین آنها معاف از پرداخت مالیات هستند!

البته بگذریم که برخی مانند مهران مدیری نرخ بلیت کنسرت‌شان حاشیه‌ساز می‌شود و گفته می‌شود نرخ بلیت VIP کنسرت این بازیگر حتی از قیمت بلیت کنسرت برخی خوانندگان بین‌المللی هم بالاتر بوده است.

بازیگران برای افشای دستمزدهایشان مقاومت می‌کنند

بازیگران هم از این داستان مستثنی نیستند و البته آنها به هیچ عنوان زیر بار شفاف کردن دستمزدهایشان نمی‌روند. رامبد جوان، مجری برنامه خندوانه در تلویزیون اعلام کرده بود که دستمزد او برای هر شب اجرای این برنامه از ۳ تا ۵‌ میلیون تومان شروع شده و در ادامه رقم دریافتی او افزایش داشته است.

شوی تلویزیونی خندوانه در طول‌ سال هر شب از شبکه نسیم پخش شده است. اگر بخواهیم ایام تعطیل و سوگواری را در مجموع دو ماه در نظر بگیریم و دستمزد این مجری و بازیگر را همان دست پایین ۳‌ میلیون تومان حساب کنیم، رامبد جوان در یک‌ سال احتمالا چند صد میلیون تومان درآمد داشته است. با این حال رامبد جوان و دیگر همکاران او هم از پرداخت مالیات معافند.

سلبریتی بیسواد
سلبریتی بیسواد

فوتبالیست‌ها: ما مالیات می‌دهیم باشگاه تحویل نمی‌دهد!

در این میان رقم قرارداد فوتبالیست‌ها هم غیر شفاف است. هر چند برخی اسناد منتشر شده نشان می‌دهد که برخی مربیان فوتبال برای دو سال کار ۴‌ میلیارد تومان قرارداد بسته‌اند و رقم قرارداد برخی بازیکنان تا ۶‌میلیارد تومان هم می‌رسد.

با این حال غلامحسین دوانی، عضو انجمن حسابداران خبره و کارشناس مالیات به «شهروند» می‌گوید که فوتبالیست‌ها از پرداخت مالیات معاف نیستند.

او ادامه می‌دهد: «بر اساس ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم، تبصره ششم باشگاه‌های ورزشی در صورتی که از فعالیت‌های ورزشی مانند نقل و انتقال بازیکنان یا فروش بلیت بازی‌ها درآمدی داشته باشند، آن درآمدها از پرداخت مالیات معاف است اما اگر آنها فعالیت‌های اقتصادی مانند تبلیغ روی لباس یا فروش لوازم ورزشی و … داشته باشند، باید مالیات آن را پرداخت کنند.»

جالب است که بدانید برخی فوتبالیست‌ها مدعی هستند که باشگاه‌ها از قراردادشان مالیات کسر می‌کنند،اما آنها این مالیات را نمی‌پردازند.

این کارشناس مالیات درباره این ادعا می‌گوید: «اگر فوتبالیست‌ها راست می‌گویند موضوع را به سازمان امور مالیاتی اعلام تا با باشگاه‌ها تسویه حساب کنند.»

نیمی از پزشکان تهرانی مالیات‌گریزند

پزشکان از دیگر اصناف پر حاشیه مالیات هستند و بارها سازمان امور مالیاتی درباره طفره رفتن این قشر از پرداخت مالیات گفته است. ایرج خسرونیا، رئیس جامعه پزشکان متخصص داخلی ایران به مهر گفته است: «تنها ۱۰‌درصد پزشکان دستمزدهای بالایی دارند و ۵۰ تا ۶۰‌درصد پزشکان وضع مالی آنچنان خوبی ندارند و مجبورند شب‌ها در بیمارستان‌ها کشیک باشند!»

او درباره میزان درآمد پزشکانی که درآمد بالایی دارند، گفت: «آنها بین ۵۰ تا ۸۰‌میلیون تومان در ماه درآمد دارند.»

با این وجود محمدرضا نوری، رئیس امور مالیاتی تهران به پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان امور مالیاتی گفته است که تقریبا نیمی از پزشکان تهران اظهارنامه مالیاتی پر کرده و البته همین تعداد هم به‌ طور میانگین تنها ۵‌ میلیون تومان در سال مالیات پرداخته‌اند. این در حالی است که رقم واقعی مالیات آنها ۷۶‌میلیون تومان بوده است.

با این حساب اگر نیمی از پزشکان تهرانی را کنار بگذاریم، پزشکانی هم که مالیات داده‌اند، تنها حدود ۴‌درصد از مالیات واقعی‌شان را پرداخت کرده‌اند.

درآمد یک‌ سال برخی خوانندگان معادل ۱۳۰‌ سال کارمندان

بر اساس قوانین مالیاتی، در سال ۹۸ هر کارمند و کارگر با درآمد بیش از ۲‌میلیون و ۷۵۰‌هزار تومان در ماه یا ۲۷‌میلیون و ۵۰۰‌هزار تومان در سال موظف به پرداخت مالیات است.

درآمد خواننده‌های پاپ وطنی مانند آرش و مسیح در ماه به ۶۰۰‌میلیون تومان می‌رسد. اگر نخواهیم این رقم را در طول ‌سال ثابت بگیریم و فرض کنیم آنها ۳۰۰‌میلیون تومان در ماه کار می‌کنند، درآمد یک‌ سال آنها به ۳‌ میلیارد و ۶۰۰‌ میلیون تومان می‌رسد. در واقع درآمد یک‌ سال خواننده‌های پاپ معروف معادل ۱۳۰‌سال کار یک کارمند مشمول مالیات است. همچنین اگر یک بازیگر معروف در ‌سال یک‌ میلیارد تومان درآمد داشته باشد، در واقع درآمد یک‌ سال او هم تقریبا به اندازه ۳۶‌سال کار یک کارمند مشمول مالیات است.

اگر میانگین دریافتی پزشکان با درآمد بالا را مطابق با اظهارنظر روسای صنفی‌شان چیزی حدود ۶۵‌میلیون تومان در ماه در نظر بگیریم، آنها در ‌سال ۷۸۰‌میلیون تومان به دست می‌آورند که این رقم معادل ۲۸‌سال کار یک کارمند مشمول مالیات است.

اسم مالیات که می‌آید، هنرمندان بلوا می‌کنند

«ما گفتیم مالیات بدهند اما خواننده‌ها و هنرپیشه‌ها بلوا به پا کردند!» این جمله را طیبه سیاووشی، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس دهم به «شهروند» می‌گوید و تأکید می‌کند: «از نظر من هم منطقی نیست که کارمندی با درآمد ۲‌میلیون و ۷۵۰‌هزار تومان در ماه مالیات بدهد اما خواننده‌ای با درآمد ۶۰۰‌میلیون تومان و یک‌میلیارد تومان در ماه مالیات ندهد.»

او ادامه می‌دهد: «این موضوع بارها در کمیسیون اقتصادی و کمیسیون فرهنگی مجلس مطرح و بررسی شده است و بر اساس قانون تازه‌ای که وضع کردیم، بنا شد خوانندگان ۱۰‌درصد از بهای فروش کنسرت‌شان را به خزانه دولت برگردانند تا این مبلغ برای ساخت اماکن فرهنگی و تفریحی در مناطق محروم هزینه شود اما نمی‌دانم این قانون اجرا می‌شود یا نه؟»

مالیات پزشکان و فوتبالیست‌ها با فرمول کارمندان محاسبه می‌شود؟

آیا مالیات پزشکان و فوتبالیست‌ها از فرمول مالیات کارمندان و کارگران تبعیت می‌کند؟ این پرسش را با محسن ابراهیمی، معاون حسابرسی اداره مالیات تهران در میان گذاشتیم و او به «شهروند» توضیح داد: «پزشکان، فوتبالیست‌ها و سایر اصناف و مشاغل تقریبا از همان فرمول مالیاتی تبعیت می‌کنند. در صورتی که میزان درآمد ماهانه‌شان کمتر از ۲‌میلیون و ۱۵۰‌هزار تومان در ماه باشد، معاف از مالیات هستند و سایر افراد با درآمدهای بالاتر باید مالیات درآمدشان را بپردازند.»

چرا بازیگران و خواننده‌ها معاف شدند؟

در این میان اما فعالان رشته‌های فرهنگی و هنری تافته‌های جدابافته مالیات هستند. بر اساس ماده ۱۳۹ قانون مالیات‌های مستقیم، فعالان فرهنگی و هنری در صورتی که برای فعالیت‌شان از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز داشته باشند، از پرداخت مالیات معاف هستند البته مشروط بر این‌ که اظهارنامه مالیاتی پر کنند.

محسن ابراهیمی، معاون حسابرسی اداره مالیات تهران درباره علت معافیت مالیاتی هنرمندان و فعالان عرصه‌های فرهنگی هم توضیح می‌دهد: «ریشه این معافیت به قانون مصوب ‌سال ۶۶ و اصلاحیه‌ سال ۸۰ برمی‌گردد. در آن سال‌ها فعالان رشته‌های فرهنگی و هنری مانند ناشران یا نقاشان اعلام کردند که این مشاغل طرفداری ندارد و کسی در ایران کتاب نمی‌خواند یا تابلوی نقاشی نمی‌خرد. بنابراین برای توسعه مشاغل در این رشته‌ها تصمیم گرفته شد که درآمد آنها معاف از پرداخت مالیات باشد.»

او ادامه می‌دهد: «هنرپیشه‌های سینما هم با این توجیه که صنعت سینما زیان‌ده است و ممکن است بازیگری ۱۰۰‌میلیون تومان در سال درآمد داشته باشد اما چهار سال یا بیشتر بیکار باشد، تلاش کردند به جرگه مشاغل معاف از مالیات بپیوندند اما این قانون نقص دارد و سازمان امور مالیاتی به دنبال اصلاح این قانون است، زیرا درآمد مقطعی برخی بازیگران یا خوانندگان معادل سال‌ها کار کارگران و کارمندانی است که مالیات می‌پردازند.»

عرصه برای فرار مالیاتی تنگ‌تر شد

فرارهای مالیاتی چگونه انجام می‌شود؟ غلامرضا سلامی، عضو شورای راهبردی مالیات وزارت اقتصاد در پاسخ به این سوال به «شهروند» می‌گوید: «ما بانک اطلاعاتی شفافی از میزان درآمد و هزینه‌کرد افراد نداریم و همین مسأله موجب فرارهای مالیاتی می‌شود. با این‌ حال گام‌های خوبی برای شفاف‌سازی درآمدهای افراد برداشته شده است. به‌ عنوان مثال از ‌سال ۹۵ به این طرف، بانک‌ها موظفند که اطلاعات حساب مشتریان‌شان را بدون تشریفات قضائی در اختیار سازمان امور مالیاتی قرار دهند یا قانون اصلاح چک و ممنوعیت پشت‌نویسی چک کمک بزرگی در این زمینه است.»

او ادامه می‌دهد: «تا پیش از این، چک بارها پشت‌نویسی می‌شد و دست به دست می‌چرخید و دقیقا مشخص نبود دریافت‌کننده مبلغ چک چه کسی است؟ اما در حال حاضر دریافت‌کنندگان وجوه مالی مشخص هستند و این تشخیص، دریافتی افراد را برای سازمان امور مالیاتی راحت‌تر می‌کند.»

دردسرهای کشف فرار مالیاتی در ایران

محسن ابراهیمی، معاون حسابرسی اداره مالیات تهران درباره دشواری‌های شناسایی فراریان مالیات در ایران توضیح می‌دهد و به «شهروند» می‌گوید: «در کشورهای پیشرفته وضع درآمد خالص افراد آن‌ قدر شفاف است که حتی اطلاعات خرید و هزینه شهروندان ثبت می‌شود و به صورت مکانیزه از درآمدشان کسر و نتیجه برای ادارات مالیات ارسال می‌شود اما در ایران نه‌تنها وضع درآمد افراد شفاف نیست بلکه اطلاعات هزینه و مخارج افراد نیز به دشواری قابلیت استعلام دارد. به جز این، سازمان امور مالیاتی ناچار است به تنهایی تک‌تک این اطلاعات را استخراج و به صورت دستی محاسبه کند تا بتواند به برآوردی غیر دقیق از مالیات افراد برسد.»

او ادامه می‌دهد: «این استعلام‌ها گاهی هزینه سنگینی برای سازمان امور مالیاتی دارد و انجام آن به صرفه نیست. به‌ عنوان مثال ممکن است استعلام درآمد و هزینه یک فرد ۱۰‌میلیون تومان خرج بردارد، در نهایت مالیات آن تنها ۲‌میلیون تومان تمام شود. واضح است که کشف این دسته از فراریان مالیات برای سازمان امور مالیاتی صرفه اقتصادی و توجیه عقلانی ندارد.»

ابراهیمی همچنین تاکید کرد که بر اساس ماده ۱۶۹ قانون مالیات های مستقیم، اکنون اطلاعات مشمولان مالیات به صورت مکانیزه به سازمان می‌رسد و این فرآیند به صورت جدی در حال تکمیل است؛ به طوری که مالیات اغلب مشاغل مانند پزشکان به طور دقیق از مستندات به دست آمده محاسبه می‌شود.

مالیات ایرانی‌ها تنها به اندازه نصف حقوق کارمندان

فرارهای مالیاتی در ایران موجب شده است که ایران به درآمدهای نفتی وابسته بماند و پول فروش نفت که باید خرج توسعه کشور شود، به‌صورت عمده برای خورد و خوراک، وسایل مصرفی و پرداخت حقوق مردم هزینه شود. امیدعلی پارسا، رئیس سازمان امور مالیاتی با اشاره به درآمدهای ناچیز حاصل از مالیات گفته است که همه درآمدهای مالیاتی ایران به اندازه نصف پولی است که به‌عنوان حقوق به کارمندان پرداخت می‌شود.

البته وضع درآمدهای مالیاتی ایران وخیم‌تر از این حرف‌هاست و بنا به تازه‌ترین گزارش صندوق جهانی پول، مالیات در ایران تنها ۵‌درصد تولید ناخالص ایران را تشکیل می‌دهد. این در حالی است که در کشورهای پیشرفته سهم مالیات از تولید ناخالص داخلی به ۶۰‌درصد می‌رسد.»

برچسب ها
مشاهده بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

لطفا سوال مقابل را پاسخ دهید ؟ *

Close